Nick en Leen op reis, terug thuis,......

FestivalFever (Graspop en Werchter)

2008-07-11T10:23:00.002+01:00

29/06 - 3-4-5/07

Het festivalseizoen is weer begonnen en wij waren er weer bij!

De feestende ploeg: Nick -Keven - Tom - Ellen - Steven - Patricia - Eva - Bieke - Joris - Leen en nog veel meer.........

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157606103893727/

Zeilen op het Veerse Meer (Nederland)

2008-05-20T15:17:00.002+01:00

10/05/08 - 12/05/08

Zeil je voor het eerst dan sla je een flater, trek het je niet aan...............

Een zomers weekendje met de madammen van de Forel!

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157605160410151/

Texel (Waddeneilanden - Nederland)

2008-05-06T10:27:00.003+01:00

Texel (01/05/08- 04/05/08)

Terug 2 maanden aan de slag. Terug in het dagelijks leven gestapt met een vast patroon van opstaan, werken, afspreken,....

Voor velen onder ons toch even wennen dat we stilaan ons toch aan het settelen zijn met de aankoop van een huisje met tuintje en een boompje. Maar we blijven wie we zijn, en zullen nog steeds de leuke, mooie plekjes op aarde opzoeken.

Afgelopen weekend met de camionette richting Texel, om hier weer het zon-, strand-, zee- gevoel te krijgen. Nick trok onmiddellijk het koude water in om zich nog eens uit te leven met het kiten. Voor mij geen kitevakantie, nog steeds aan het herstellen van m'n knie operatie, dus genieten van het zicht en de rust.

Alles op het gemakje met de dagelijkse aperitiefjes, een fietstochtje, een bezoekje aan het zeehonden opvangcentrum, een broodje kroket, saté met pindasaus.........

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157604909168022/

Les Trois Vallees (Frankrijk)

2008-02-14T11:52:00.002+01:00

25/01/08 - 02/02/08

Na 2 dagen België, kregen we plots de drang om nog een echt afsluiterke mee te maken. En waarom dan niet een skitripke met de Devilleekes naar de Franse Alpen.

Van de zon naar de sneeuw, van de verse vis naar de raclette, een beetje afwisseling kan geen kwaad!

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157603909337263/

Mui Ne (Vietnam) Part IV

2008-02-05T18:28:00.001+01:00

29/12/07 - 22/01/08

En van al dat kiten, krijg je dan toch weer oooooh zo'n dorst en moet er weer gedronken en gefeest worden!
Oudjaar op het strand met alle locals, al dan niet verkleed, poepzatte Russen en hyperactieve Vietnamese beachboys!
Het afscheid van Mathias viel ons toch wel zwaar en dan hadden we nog wat pech met de wind, zdat we toch bijna 3 weken zonder wind hebben gezeten. Maar vervelen deden we ons niet, Harry Potter en nog eens Harry Potter, en om het voor jullie wat saai te maken: nog heel veel lekker eten en drinken!
Nog leuk gezelschap van onze Belgische kiteleraar Steven met vrienden Dirk, Sofie en Kamie en het zotte Anneke.
En aan elk sprookje komt een einde, zo naderde 22 januari, terug onze rugzak pakken, terug de bus op. Deze keer meer richting huis........................met een krop in de keel eerst naar Saigon. Om de pijn wat te verzachten een tussenstopje van een dag in Bangkok om nog eens de koop- en eetkriebel te bevredigen. En zo werd het 23 januari en deze keer menens huiswaarts!!!!
Voor ons was het een prachtreis en de beste beslissing ooit!
Het zal ons gatje vare !

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157603905761698/

Mui Ne (Vietnam) Part Kite Kite en nog eens Kite

2008-02-05T18:21:00.000+01:00

26/11/07 - 21/01/08

Omdat iedereen nu ons wel stilaan begint te verdenken van enige alcoholverslaving, hebben we er wat actie shots bijgevoegd!
We zijn echt wel naar Vietnam getrokken om te kitesurfen!
"Be More Radical" werd ons motto!

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157603858053149/

Mui Ne (Vietnam) Part III

2008-02-05T17:47:00.000+01:00

20/12/07 - 28/12/07

Vrienden vertrekken dus tijd om nieuwe vriendjes te maken. Nick is zo op uitstapje getrokken met de plaatselijke kiteclub: Jibes. Met 10 man hebben ze een downwinder van 15 km gemaakt van de club in Mui Ne richting Phan Thiet City. Dit alles is niet zonder gevaar vandaar een duidelijk briefing vooraf door de Big Boss Armando. Iedereen moest met een buddie kiten, zodat je elkaar in het oog kon houden moest er iets gebeuren. Nen hyperactieve Oostenrijker werd Nicks buddie. Na het startschot gegegeven, verdwenen ze al snel uit het zicht, en bijkbaar kilometers verderop brak onzen Oostenrijker,Mathias, zijn binding. Buddie Nick in alle ernst, merkte dit op, moest wel wat meterkes opkruisen, maar nam zijn taak serieus op en heeft Mathias gered! En sinds toen, groeide er een mooie vriendschap.

Feestjes vieren, buckets drinken, kiten, kerstmis vieren, kortom het was weer een heel leuke periode!

2 weken volop feest met Mathias en met nog nieuwe vriendjes waaronder tzeee Germaaaaiiiins Alex en Iris en Mathias' surfvriendje Adam!

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157603854613562/

Mui Ne (Vietnam) Part II

2008-02-05T17:13:00.000+01:00

06/12/07 - 17/12/07

Iedereen heeft al een tijdje mogen wachten op enig vervolg van ons verblijfje in Vietnam. Vandaar dat we er terug ingevlogen zijn om de werkenden onder ons weer even te laten dagdromen en de andere pruillipjes kunnen we weer gelukkig maken met wat fotookes met heel veel zon, strand, palmbomen, cocktails, feestjes, verse krab,....

Nog wat vermaak met Sylvie op het strand van Mui Ne, en voor haar na 3 weken de terugkeer naar het koude België.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157603857499665/

Mui Ne (Vietnam) Part I

2007-12-07T04:40:00.000+01:00

26/11/07 - 07/12/07

Na een uurtje wachten in de Bangkokse luchthaven, kwam er een bleke Sylvie toe met een groots pak dat al ons kitemateriaal omvatte. Het laatste deel van onze reis is nu definitief gestart ...... we eindigen met 2 maanden kitesurfen in Vietnam, rustig uitbollen en ons stilaan beginnen voorbereiden op wat komen zal.
Een dagje luchthaven en 's avonds een vlucht naar Saigon waar we opgewacht werden door Geoffrey, een vriend van Sylvie, die een taxirit had geregeld naar Mui Ne, ons eindbestemming.
Rond 12u middernacht kwamen we dan uiteindelijk aan in de Golden Kim, ons hotelleke met zwembadje. Tijd voor wat luxe en enkele frisse pintjes in het nabije barreke de Pogo.
Na 2 dagen vonden we de luxe al wat te min en zijn we verhuisd naar een echt luxe resort met een groter zwembad en jaccuzi en ook dichter bij de kiteclub....het leven van een backpacker kan hard zijn.....(geeuw)!
De eerste dagen sleften we vooral van het zwembad naar de zee, dan naar de ligstoel om dan verse scampi's te gaan eten en nadien weer af te sluiten met ne mega pina colada....en dan nog eens wat verse inktvis of kreeft binnen te spelen.
Af en toe huurden we ook eens een scooterke om de omgeving te verkennen en om naar ons barreke te gaan, maar pech alom.....Geoffrey en Sylvie zijn geraakt door een jeepke en ons Sylvieke kon met gescheurde teentjes en een gebroken teentje richting ziekenhuis. Voor Sylvie geen kitelessen dus, maar een echt pikkelend luilekker leventje aan het zembad, barrekes, wat natuurlijk ook niet slecht is. Hopelijk gaat alles beter binnen enkele dagen dat er toch nog wat waterpret voor haar inzit! Geoffrey heeft het kitesurfen dan toch gewaagd en is er ondertussen helemaal aan verkocht. Den Dekkers Kiters association is bij deze dan ook opgericht en heeft op dit moment wel geteld 4 leden. Inschrijven kan nog steeds, en voor de eerste 5 nieuwe leden staat er ne frisse cocktail te wachten. Den tijd van alleen maar pinten te drinken is gedaan....
Ondertussen zitten we hier al 2 weken en hebben onze draai hier al goed gevonden, alle dagen kan er gekite worden, lekker gegeten en gedronken.....ons hoor je niet klagen!!!

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157603420448201/

Sylvie geland in Bangkok

2007-11-29T14:59:00.001+01:00

Bangkok (Thailand)

2007-11-29T13:15:00.000+01:00

20/11/07 - 26/11/07

Jiepieeeeeeeee.....het vuile India achter ons gelaten!!!!
We waren zo blij dat we zelfs een paar uurtjes te vroeg richting luchthaven waren getrokken met het idee om ons te laten verwennen met alles wat je in de leuke luchthaven winkeltjes kan krijgen. Maar was dat een dikke tegenvaller: een ongestructureerde, vuile luchthaven met 2 winkeltjes en een vies, duur sandwichkraam. En zo hebben we ons nog eens kunnen laten gaan in een laatste keer zagen en kakken op de kak-Indiers.
Dan een leuke vlucht met alles erop en eraan (tandenborsteltjes, kousen, dekentje, rode wijn, whiskey cola,.......) kortom een nieuwe perfecte start!
Bangkok, zalig........luxe, proper, geen gezaag en fantastische shoppaleizen! Wat moet ne mens nog meer hebben??? aaah ja, een proper hotelleke met zwembadje, was dan ook heel snel geregeld!
Met de spleetoogjes hebben wij helemaal geen last, en dat is een serieuze meevaller.
Dus Bangkok hebben we volledig op ons gemakske gaan verkennen zonder iemand ne Lonely Planet tegen zijne kop te smijten. Onze voorkeur ging deze keer uit naar puur shoppen en voor de verandering weeral lekker eten. Van het ene shoppingscenter en sushirestaurant naar het andere, en zo waren de eerste dagen goed gevuld.
Nog een beetje cultuur opgedaan door een bezoekje te brengen aan het Grand Palace en de Emerald Buddha, veel glitter en goud en bellekes, de moeite en zeker een van de mooiste tempels die we al gezien hebben.
's avonds hebben we ons ook nog bezig gehouden met zwaar culturele activiteiten en een bezoekje gebracht aan de Thaise hoerenbuurt, waar Nick snel een menu onder zijne neus geschoven kreeg en de keuze had uit verschillende masseusekes en allemaal met Happy Ending en als hij daar geen zin in had, mocht hij for free de pingpong of bananenshow meemaken ! Klinkt alleszins gezond!
Nog een leuke afsluiter was het Krathong Festival in Thailand, volle maan en overal kleine bootjes gemaakt uit bananenbladen met kaarsjes die op elk riviertje, watertje, zwembad aan het drijven waren. Zo kan je zelf je bootje op het water laten en zou de eeuwige liefde beloven. En moets je nu pech hebben dan zal je de eeuwige liefde zeker vinden in een volgend leven. Dus wij vonden dat zeker geen slechte investering, en hebben ons direct een fel bootje aangeschaft met vlag en al. Die stond dan ook wel heel snel in vuur en vlam.....zegt genoeg over ons dus!
Laatste dag Bangkok, een speciaal dagske want we hebben bezoek van Sylvie........die helemaal overgevlogen is uit het koude, natte Belgie om samen 3 weekjes te genieten van het luilekker leven in Vietnam!!!!

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157603326318230/

Goa (India)

2007-11-19T07:00:00.000+01:00

05/11/07 - 17/11/07

Vanuit Agra hebben we de trein genomen naar Delhi met 3 uur vertraging om zo om 02u 's nachts aan te komen in een zogezegd beter hotelleke. Een vuile kamer, stinken naar de white spirit, om dan na 5 uur slaap met hoofdpijn op te staan en toch heel blij te zijn. 5 november was een echte feestdag, weg uit het drukke gedoe en op weg naar betere oorden.

Goa here we come......

Arambol is een klein dorpje in het Noorden van Goa met gezellige barrekes en restaurantjes, heel relax, de plaats waar we moesten zijn. Na 12 dagen waren we het er nog niet beu, genieten van de dagelijkse zonsondergang, cocktails, people watching, verjaarde hippies die nog ne keer graag stoned rondlopen,....

Niets stress, alleen op tijd ons ne keer insmeren!

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157603231817866/

Agra (India)

2007-11-09T08:02:00.000+01:00

03/11/07 - 05/11/07

Vanuit Varanasi hebben we de nachttrein genomen naar Agra. Eerst een paar uren vertraging en dan konden we gezellig met z'n allen op een harde bank de nacht doorbrengen op weg naar de Taj Mahal.

Op het eerste zicht leek Agra toch al wat rustiger dan Varanasi, niet te veel gezaag en minder druk in het algemeen.

Een bezoek aan de Taj Mahal kon er niet aan ontbreken, alleen jammer dat we geen helder weer hadden wat niet de waaaaaauw foto's opleverde.... Maar al bij al, het blijft een zeer indrukwekkend gebouw en ook de moeite om wat rond te kijken en iedereen wat bezig te zien.

Dan een taxiritje met de motorrikshaw richting centrum, waar we graag lekker Indisch wilden eten....maar onze taxichauffeur dropte ons gewoon aan een van z'n winkels in plaats van het gevraagde centrum...en toen zijn we maar naar een internet cafe getrokken en een vluchtje gaan boeken naar GOA....strand, zon en hopelijk geen gezeik meer.

Dus volgende dag de trein op naar Delhi (met 3 uur vertraging) om daar in een rot mufkot te slapen en de dag nadien joepieeeeeeeee een vlucht te nemen naar het mooie, rustige GOA.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157603003501115/

Varanasi (India)

2007-11-04T06:11:00.000+01:00

29/10/07 - 02/11/07

Een onvergetelijke grensovergang van Nepal naar India. Na 5 verschillende bussen geraakten we uiteindelijk aan de grens met India. En dan volgde de eerste allesbelovende ontmoeting met India, een land waar we voor gewaarschuwd waren door zovelen. Een land waar je een serieuze liefde ofwel een serieus haatgevoel voor hebt. Bij mij was dit al zeer snel duidelijk na mijn eerste stap in India.....druk, druk, druk....gebel, getoeter, "sir, where are you going, sir", "sir, sir, money change, sir", "sir, sir, taxi, sir" very cheap price for you.....

En dan denk je, komaan relativeren, kan allemaal niet zo erg zijn, we hebben al zoveel gezien en gehoord....kalm en positief blijven.....niets aan de hand. Niets aan de hand voor 5 minuten en dan had ik het al zo hard op mijn zenuwen gekregen dat ik hoopte dat het de volgende dag beter zou gaan....want nu was ik juist wat moe en overhit van de lange busrit.

De eerste nacht hebben we doorgebracht in een smerig hotelleke vlak aan het station in Gorakpur, waar we de volgende ochtend de trein zouden nemen naar Varansi. Om 06u probeerden we dan heelhuids door het volk, de koeiestront, de koeien, geiten en andere viezigheid te geraken om zo ons zitje in de trein te bereiken. Daar word je dan verwelkomd door de gapende Indiers, die je uren kunnen bekijken alsof je een of ander marsmanneke bent.

Maar op een treinrit van 6 uren, leg je je daar wel weer bij neer. Aangekomen in Varansi overvalt je nogmaals de drukte, nu geen 10 man die rond je staat te roepen maar 20 man die je wel naar een of ander hotel willen brengen, overal behalve naar waar jij zelf wilt. Op dat moment was het al gekrakt bij mij, de sympathie voor India was over en wou al direct richting een internetcafe om een vluchtje naar kweetniewaar te boeken maar dat ik snel weg zou zijn uit dat land. Nick bleef lang kalm en kon er nog serieus mee lachen, al goed dat hij dat nog kon want zo zijn we toch in het centrum beland waar de hotels zich bevinden. Normaalgezien zoeken wij op ons gemakske een goed hotelleke, maar hier als vliegen op ne stront zullen ze je wel gidsen naar een of ander hotel van ne vriend, oom, zus, broer of zijn ze zelf wel den 'businessman' maar je weet op voorhand als ze met jou ene stap mee binnen in een of ander hotel zetten, stijgen de prijzen met 50 procent en verdienen zij een dikke commissie. Maar dat moet je eens proberen, alleen een hotel binnenstappen. Je mag hen duizend keer zeggen, ik wil niet dat je me volgt, ik kan het alleen, die mannen vegen hier serieus hun voeten aan en je hebt het gewoon vlaggen. En dat is iets waar ik van geen kanten tegen kan en de voor de rest kalme Nick, is dan ook efkes ontploft.

Maar nu eens to the point: Varanasi:

Varanasi, de heilige stad bij uitstek voor de Hindu's, hier loopt de heilige Ganges waar er dagelijks honderden Pelgrims een badje komen nemen om al hun zonden weg te spoelen. Dus als ge weet dat elke Indier je in het zak zet, dan weet je dat die rivier overvol zit. Dat wassen gebeurt dan ook weer met de nodige rituelen, je ziet ze zelfs een slokje nemen, dit tussen de waterbuffels die ook heilig zitten te baden, de honden die vanalles uit het water aan het vissen zijn en tussen de lijken die voor je neus voorbij dobberen. Want voor die Hindu's is Varanasi ook de beste plaats om te sterven aan dat heilige water, dus van over heel het land komen ze naar daar om hun laatste dagen door te brengen en als ze dood zijn worden ze dan ook daar verbrand.

Nu zou je denken dat zo'n verbrandingsritueel mooi en respectvol zou zijn. Maar dit is toch wel de moeite, eigenlijk haast niet mogelijk om onder woorden te brengen van wat je daar allemaal ziet en ruikt. Je hebt verschillende brandplatforms van laag naar hoog en op een van deze platforms wordt je lichaam verbrand naargelang tot welke caste je hoort. Het lijk wordt op bamboestokken in doeken gewikkeld naar de Ganges gebracht waar dat het eerst een dipje krijgt. Ondertussen heeft de familie al een stapel hout aangekocht, net genoeg om het lijk verbrand te krijgen wat een 3 uur zou duren. De stapel hout ligt klaar en de mannelijke familieleden mogen dan het lijk op den hoop smijten. Vrouwen zijn hier niet toegelaten omdat zij veel te veel zouden wenen en tranen zorgen ervoor dat de ziel niet weg kan, dus er komen geen vrouwen en tranen aan te pas. Ondertussen wordt het vuur aangestoken en zie je de lijken (200 lijken per dag) stillekesaan opgebrand geraken. Wanneer de 3 uren verstreken zijn, zal iemand van de familie nog een stukje overschot oprapen uit de hete kolen, namelijk het bekken en staartbeen en wat wij hebben gezien hangt daar nog wel wat meer aan, en dat stuk wordt dan in de Ganges gesmeten zodat de ziel volledig weg kan. Maar dan zie je plots ne schurfthond met ne ruggegraat uit het water komen en lekker knabbelend zijn stukske vlees opknabbelen met het bijhorende gekraak van bot dat verpulverd wordt. Taferelen dat zo ongelovelijk zijn....

Zwangere vrouwen, Holy Mens, mensen die gestorven zijn door slangebeten, melaatsen die worden niet verbrand maar gewoon in de rivier gesmeten. En zo zijn we op een morgend gezellig gaan varen op de Ganges en ons bootje botste tegen ne "snake men", allemaal geen probeleem voor die mannen.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157602896147205/

Chitwan National Park (Nepal)

2007-11-02T09:19:00.000+01:00

27/10/07 - 29/10/07

Zoals gezegd, hebben we de afgelopen dagen nog maar weinig actief uitgespookt.
Dankzij de Nepalese bureaucratie hebben we nogmaals 5 dagen gespendeerd in Kathmandu om hier ons Indisch visum te regelen.
Van hieruit hebben we een busritje genomen naar het Chitwan National Park waar er toch wel wat wildlive zou te zien zijn. Met een toeristisch olifantenritje zijn we het park in getrokken en merkten al snel een wilde kip op,een wild zwijn, een neushoorn wat wel de moeite vonden en nog een hertje en onze safari zat erop.
Verder wat luieren, mee de olifantjes wassen, boekje lezen en nog wat genieten van de laatste rust vooraleer we ons richting India begeven.....

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157602840398037/

Annapurna trek

2007-10-21T06:16:00.001+01:00

2007-10-21T05:34:00.000+01:00

09/10/07 - 18/10/07

Nepal met z'n Himalaya is natuurlijk het trekkingsland met uitstek. In Kathmandu zie je dan ook weer met overvloed de prachtige afritsbare broekskes, de echte geitewolle sokken mannen, fleecekes en mutskes,allemaal klaar om hun goed voorbereide trektocht te realiseren.

De Annapurna bergen maken deel uit van de Himalaya en hier rond bestaat een van de mooiste trekkings in Nepal. Een tochtje van een 14 a 21 dagen rond de verschillende 7en 8000ders doorheen de rijst- en marihuanavelden, mandarijnenbomen, bergrivierkes en kleinde gezellige dorpjes. Al deze dorpjes liggen ver afgelegen van eender welke baan, wat wil zeggen dat alles wat je je kan inbeelden door mensen- en ezelvervoer op z'n bestemming gebracht moet worden. Zo stonden we regelmatig in de file op een klein bergpadje waar ons een 10tal ezels moesten passeren, dan slefte er ons nog wel eens ne local op z'n slippers voorbij met een 60 kg aan snoep en Cola op zijne rug.

Het hoogtepunt van de trekking is dat je van 800 meter langzaam stijgt om uiteindelijk een pas van 5416 meter over te steken. Weer zonder enige acclimatisatie (foei), maar voelde ons nu wel een pak beter, hebben we ons aan dit avontuur gewaagd door om 05u 's morgens door de sneeuw met 't koplampke op deze beklimming te doen. Drie uurtjes later stonden we op de top met lekker, verse, krakende sneeuw, hier en daar een opklaring zodat we toch nog wat hebben kunnen genieten van de "view".

Dit circuit wordt ook wel de "appeltaartroute" genoemd omdat je overal in elk theehuisje onderweg een lekker stuk appeltaart kan eten. Het leuke was dat we op een bepaald moment aan de praat geraakt waren met ne zeer sympathieke, oudere Nepalees die ons vertelde dat hij ook al in Belgie en Nederland op bezoek was geweest in de jaren '70. Deze mens was op curus gekomen om leren pattaten te planten en appeltjes te kweken. En zo heeft hij zijn kennis gedeeld met alle inwoners rond de Annapurna's, die nu volleerde appel-en pattatenkwekers geworden zijn. En dus aan de appelman de grote eer dat het een appeltaartroute geworden is.

Alle dagen waren we al om 07u aan het stappen om tegen een uur of 4 op bestemming aan te komen. Uiteindelijk kwamen we in een wandelroes en bleven we maar gaan zodat we de trekking op 10 dagen hebben gerealiseerd. Fier op ons eigen maar kapot van deze dagen hebben we nu besloten dat dit waarschijnlijk de laatste zware inspanning van onze reis zal geweest zijn. Nu lekker wat uitbollen door boekskes te lezen, genieten van het goedkoop leven hier in Nepal en binnen enkele dagen onze trip verder te zetten naar India.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157602571433879/

Kathmandu (Nepal)

2007-10-20T09:08:00.000+01:00

06/10/07 - 08/10/07

Kathmandu: getoeter, smog, bellekes gerinkel, druk druk druk maar.....lekker eten.
Vooral het lekker eten was zeer welkom na onze doorreis door Tibet waar we op instant noodles en rijst met groenten hebben geleefd. Dus eerste avond direct richting Fire and Ice restaurant, de beste Pizzeria in Kathmandu. Blijkbaar ook de favoriet van de vroegere kroonprins die waarschijnlijk na smakelijk zijne pizza binnen gespeeld te hebben, efkes heel het koningshuis neergeknald heeft.
Kathmandu is dan weer een shoppingsparadijs voor goedkope CD'kes, fake trekkingskledij en ook overvol van de hippiewinkeltjes. In de jaren '70 zijn hier veel jonge westerse hippies toegekomen, die ondertussen wel wat ouder geworden zijn, maar nog steeds met een peace-teken, rond brilleke en een flodderbroek rondlopen. Nepal staat vol marihuanaplanten en zo is alles hier heel vredevol voor die mannen.
Ons broekskes begonnen ook wat te slijten, dus hebben we ons ook een hippiebroek aangeschaft maar heb wel ontdekt dat dit mijne fashionstyle toch niet is ze.
De stad loopt verder vol met hindu's, heilige koeien, Holy mens.....allemaal op weg naar een of andere Hindu tempel, die we dan ook allemaal bezocht hebben en zo ons cultureel niveau weer wat opgekrikt hebben.

Foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157602568757442/

Lhasa - Kathmandu

2007-10-08T12:35:00.000+01:00

02/10/07 - 06/10/07

Met een serieuze koortsblaas, overgehouden aan het Nam-tso lake, was mijn uiterlijk perfect om lekker illegaal door Tibet te reizen. Voor ons geen dure jeeptrip om tot aan de Nepaleese grens te geraken, gewoon lokaal transport en duim omhoog.
Zo zijn we om 8u30 's morgens vertrokken in Lhasa richting Shygatse met de lokale bus en dit al zonder enige problemen. De chauffeur durfde ons een ticket verkopen, de politiecontroles waren ook niet zo ernstig en lieten ons vlotjes passeren. Volgens de Lonely Planet zou het vanaf Shygatse moeilijker worden om onafhankelijk te reizen en zou je daar een permit moeten regelen om je weg verder te zetten richting het westen. Pech voor ons want nu wou het bureautje ons geen permit meer geven naar aanleiding van 2 Amerikanen die in mei op de everest de Chineese vlag in de fik hebben gestoken met de rede FREE TIBET. Sindsdien meer controles en blijkbaar onmogelijk om een permit te krijgen. Terugkeren naar Lhasa om een jeepke te regelen zagen we zeker niet zitten dus nog eens proberen om een lokale bus te arrangeren deze keer richting Shegar, een uitvalsdorpje om tot aan het base camp van de everest te geraken. Plots wou niemand ons nog helpen met te vertellen welke bus en om hoe laat de bus zou vertrekken. Maar na lang wachten en volhouden dat we toch de bus wilden nemen, konden ze ons plots toch een ticketje verkopen voor veel te veel geld tot aan de Nepaleese grens waar we helemaal nog niet moesten zijn. Geen gezeur geen gezaag, wij de bus op en na een paar uurtjes aangekomen in Shegar. Nu werd het nog wat moeilijker want geen enkel buske rijdt door tot het base camp, dus werd het liften en hopen op een jeep die niet vol toeristen zat en die ons toch een lift wilden geven. Na een uurke wachten konden we mee met een Chinees koppel waarvan hun chauffeur 40 eurookes vroeg om ons mee te nemen. 40 eurookes is nog steeds beter dan de 400 euro die je normaal betaalt om met de jeep van Lhasa tot aan de grens te geraken. Uiteindelijk waren dit heel vriendelijke gezellige mensen die ons door de volgende politie check geloosd hebben. Zij werkte als seismologe, hij deed wetenschappelijk onderzoek in het weerstation aan de everst. Dus kregen we van hen een gratis bezoekje aan het weerstation en de lift tot aan het base camp. En wat hadden wij een geluk..........de everest was prachtig zichtbaar, geen wolkje, een mooie zonsondergang en een koude nacht. De volgende morgen hebben we nog een mooie wandeling gemaakt, hadden eigenlijk graag tot aan de voet van de Everest geraakt maar ook dit is verboden en hier staan serieuze boetes op.....dus heb ik Nick moeten tegen houden en zijn we als brave burgers terug getrokken naar het base camp.
Met een voldaan gevoel konden we onze duim weer omhoog steken en hopen op een lift, ook nu was het lot ons weer gunstig en kregen snel een lift van een Amerikaans koppel die geld genoeg hadden en ons een lift gaven in ruil voor enkele duidelijke everest foto's. Mooie deal en na een paar uurtjes konden we zo weer verder liften naar het volgende dorp Tingri. 2 grappige Tibetanen wilden ons graag helpen voor 10 euro. Zij gelukkig, wij gelukkig en na een uurtje konden we weeral een nieuw stadje verkennen.
De volgende morgen: laatste dag Tibet was volgens ons aangebroken, maar na 4 uur wachten op een lift konden we die gedachte ook al uit ons hoofd zetten.....geen auto die passeerde richting grens en als er al eens ene aankwam, zat die vol toeristen of waren het chauffeurs die graag veel centjes van ons kregen. Maar toch plots uit het niets kwam er een eenzame Chinees aangereden in een nieuwe 4x4, met een schoon muziekske op nl de soundtrack van de Himalaya film en deze mens zag het volledig zitten om ons tot aan de grens te brengen. Deze rit was een van de prachtigste en meest spectaculaire ritten die we ooit al gedaan hebben.
En zo werd het 6 oktober, de verjaardag van ons mama en de dag dat we eindelijk de grens konden oversteken, zonder nog gevraagd te worden naar onze permit. Aangekomen in het zeer verwelkomende Nepal, konden we de bus op voor nog eens 6 uurtjes maar werden dan weer beloond met een heerlijke douche en maaltijd in het zeer gaotische Kathmandu.
En omdat ik ons mama nog niet echt gehoord heb, wil ik haar nog een heel dikke proficiat wensen met haar 35ste verjaardag en kijk al uit naar den diner.
Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157602304193161/

Nam-tso Lake (Tibet)

2007-10-01T07:33:00.000+01:00

29/09/07 - 30/09/07

Na een dagje rust in Lhasa zijn we op uitstap getrokken naar het hoogste meer van de wereld op 4718 meter: het Namtso meer. Dit meer ligt omgeven door besneeuwde 7000ders wat voor ons een ideaal chill plaastke was voor de komende 2 dagen. Zo hebben we ons tentje opgezet vlak aan het heilige meer met flapperende gebedsvlagjes om ons heen en ons geinstalleerd met een boekje en een koekje.

En 's avonds kropen we na de mooie zonsondergang in onze warme slaapzak en hoorden het water, de wind en de gebedsvlagjes...........net stemmetjes van de Tibetaanse geesten...................te weinig zuurstof is duidelijk niet goed voor het koppeke.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157602216156934/

Ganden - Samye trekking (Tibet)

2007-10-01T06:20:00.000+01:00

24/09/07 - 27/09/07

Zoals jullie ondertussen al weten, zijn we in Tibet beland. Tibet maakt deel uit van China en alles wordt hier mooi gecontroleerd door de Chinese overheid zodanig het niet evident is om individueel rond te reizen. Om hier rond te reizen heb je verschillende permits nodig die op regelmatige tijdstippen overal gecontroleerd kunnen worden. Het nadeel is dat je op die manier bijna verplicht bent om al je uitstapjes te boeken met een reisbureautje wat alles weer heel duur maakt en heel onaantrekkelijk om steeds tussen een horde toeristen te zitten. Het controleren gaat ook nog verder dan enkel je permits, het internetgebruik wordt hier ook streng bewaakt waardoor je sommige zaken zelfs niet terug vindt op google. Zelfs onze eigen blog kunnen we niet bekijken, we kunnen alleen via een omweggetje een post doen en verder niets. Zo zullen we nog wat nieuwsgierig mogen blijven wachten om al jullie reacties te kunnen lezen en dit zal waarschijnlijk pas in Nepal gebeuren.

Maar voor ons blijft spanning belangrijk en daarom zijn we toch maar met ons tweetjes op de locale bus gesprongen richting het Ganden klooster. Ganden ligt op 4500 meter, een mooi klooster waar elke morgen pelgrims naar toe trekken om hun gebedjes en hun pelgrimtochtje rond het klooster te brengen. Zo arriveerden we samen met hen daar om een uur of 8 en zagen hoe zij met veel overgave hun geloof betuigden. Wij zelf kregen er kippenvel van omdat dit echt zeer speciaal is, de gebedsvlagjes die ze omhoog hangen, gebeden die op gekleurde papiertjes staan en die ze al zingend de lucht insmijten, allerlei geurtjes van wierrook die ze laten branden, een tochtje rond het klooster waarbij ze door elke spleet in een rots kruipen, jong en oud doen dit met de glimlach op hun gezicht.

Na heel dit spectacel te hebben meegemaakt, hebben we het dagje of twee aclimatiseren overgeslagen (tijdverspilling) en zijn aan onze 4 daagse trektocht begonnen richting het Samye klooster. Deze trektocht staat bekend als een van de mooiste van Tibet en als een mooie pelgrimstocht en nu ook als een niet te vergeten verjaardagscadeautje voor Nick! Na een paar uur wandelen kwamen we al uitgeput aan in het eerste dorpje Hepu. Het is toch niet zo gezond om je niet aan de hoogte aan te passen waardoor elke stap super vermoeiend is en je constant hapt naar een beetje zuurstof. In Hepu werden we aangesproken door een boer die ons aanbood de tocht samen met een Yak verder te zetten die onze rugzakken zou dragen. Na wat overleg hebben we besloten hier op in te gaan want het zou nog heel zwaar worden. Zo werden we eerst nog bij ons boerke thuis uitgenodigd om "lekkere" Yakbutter tea te drinken en hierbij nog een lekker yak-meel-balleke. En met dit op ons maagske konden we samen met hem en onze yak, wat uiteindelijk nen ezel bleek te zijn, onze tocht voor nog een paar uur verder zetten.

Nick met zijn 26 jaartjes was dood, ik met mijn wat meer jaartjes was half dood en ons boerke stond nog te zingen en te dansen.

De volgende morgen met 12 uur slaap erop en barstende koppijn, konden we pas aan het echte werk beginnen en dat was een serieuze klim waarbij we een pas van 5250 meter over moesten. Na deze dag waren we allebei dood, wel voldaan van wat we hadden gedaan en konden zo weer gaan slapen voor een uurke of 12. Ons boerke zat nog steeds vol energie en was weeral zingend en dansend den berg opgelopen.

Dag 3: nu begonnen we stilaan gewoon te geraken aan de hoogte, nog eens een paske doen van 5100 meter stelde al niets meer voor (kuchkuch), maar het plezante was dat we sindsdien ook weer mochten dalen. Het klimmen zat erop en nu konden we stilaan uitbollen naar de volgende kampplaats. 's Ochtends hadden we een groepje van 10 jonge pelgrims ontmoet die ergens van China vertrokken waren en nog veel verder door gingen trekken dan wij, ook zij konden nog steeds lachen, hadden plastiek sloefkes aan en loopten de bergen op en af zonder problemen.

Na nog een dagje dalen, kwamen we na 4 dagen stappen, 80 km verder aan in het dorpje Samye waar het eerste Tibetaans klooster zich bevindt. Voor ons was dit echt feest want we hadden het overleefd en zijn dit dan 's avonds ook gaan vieren met een heerlijke maaltijd en een warme douche.

En nog eens een dikke Hiephiephoera voor Nickje!!!!

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157602183443046/

Beijing - Lhasa (China)

2007-09-23T12:56:00.000+01:00

20/09/07 - 23/09/07

Met pijn in het hart hebben we het shopparadijs Beijing achter ons gelaten en nog eens 2 dagen genoten van een treinreis doorheen China.

Deze keer ging het om de nieuwe, rechtstreekse verbinding tussen Beijing en Lhasa in Tibet, de hoogste treinrit waar we op 5000m zelf voorzien werden van zuurstof. Niet met 4 personen in een coupeeke maar met 6, wat lekker krap was. Uiteindelijk allemaal geen probleem, want hebben ons kunnen amuseren met boekjes lezen, slapen en genieten van de mooie landschappen en een beetje ijl in het kopke zijn.

Uiteindelijk na 2 dagen 's avonds aangekomen in Lhasa, waar nergens een lampke brandde, overal moniken die in de smalle straatjes rondslenterden, een speciaal sfeerke dat ons direct aanstond.

En vandaag waren we dan ook helemaal in topvorm om deze stad te verkennen met z'n kloosters, de Potala tempel wat de vroegere woning van de Dalai Lama was. En natuurlijk heel veel people watching wat hier toch weer de moeite is: jonge moniken met nen hippe zonnebril op Nike basketbalsloefkes en de nieuwste GSM in hun hand om de laatste gebedjes door te sms'en. Maar je hebt er ook anderen die op hun buik voortglijdend een hele tocht afleggen. Het Budhisme weet blijkbaar nog veel mensen te bekoren, helemaal iets anders dan ons Christendom.

Verder hebben we nog wat kampeermateriaal aangeschaft om morgen een weekje de bergen in te trekken en een paar passen van 5000 en meter te overbruggen. Dus hopelijk tot binnen een week...........

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157602130402533/

Beijing (China)

2007-09-20T11:53:00.000+01:00

13/09/07 - 20/09/07

En zo weld het weel tijd om wat veldel te leizen naal een nieuwe bestemming. Een 2 daagse tlein- en busleis leidde ons tot Beijing. Beijing gekend om z'n ovelheellijke Peking Eend, die al de eelste avond op ons boldje geplesenteeld lag, bekend om Mao, en om de Olympische spelen die hiel in 2008 zullen plaatsvinden.
De eelste dag walen we al dilect op wandeltocht naal de histolische plaatskes zoals het Tiananem Squale waal we dool 2 sympathieke Chineese jongens aangesploken welden. Zij walen supel geintelesseeld in Belgie en in spoltwagens zoals Fellali en zo in onze babbel belandden we in een gezellig theehuisje om nog wat veldel te kletsen en lekkel veel soolten thee te dlinken. Maal op 't einde kwam de echte vellassing en dat was een lekeningske van 230eulookes vool wat thee te dlinken, maal dat kan misschien wel met alle Chinezen maar niet met den deze. Dus 10eulookes achtel gelaten en ne keel goe gelachen en wijle veldel dool de stad naal de Folbidden City. Allemaal heel schoon.
Volgende dag zijn we el echt op uitgetlokken naal de Chinese Muul, waal we kilometelkes op gewandeld hebben. 's avonds natuullijk uitgeput en ons dan ne keel laten velwennen; eelst sushi eten en ne keel de locale specialiteiten geplobeeld zoals slang en na dit alles: kappel voor ne Chinese Haircut, Nickje ondeltussen volledig gemasseeld en geeindigd met een zalige voetmassage.
Dag 3: stapstapstap naal de Temple Of Heaven maal van al dat gestap welden we zo moe dus sindsdien hebben we ons een fietske gehuuld wat veel snellel en aangenamel was.
Op dag 4 hadden we wat genoeg van al het cultelele en was het tijd om ons even te laten gaan in Shopieshopie. En om alle koopvelslaafden ondel ons wat jaloels te maken: Almanizonneblil 10 E, Levis jeans 10 E, Seven jeans 10 E, Diesel jeans 10E, gewone blil met collecte glazen 20E, petje Volcom 4E, .....
Voldaan van al het shoppen konden we onze buikjes weel vullen met al weel lekkele Sushi.
Dag 5, tijd om de dikke buikjes wat weg te welken, dus 't fietske op en veel kilometelkes fietsen naar Summel Palace buiten de stad. Daal ne keel bootje gevalen, wat londgewandeld, maal niet te veel meel want we walen eigenlijk heel moe, dus na wat dlinken en eten en fotookes nemen, zijn we telug naal het centlum gelaced. Uitgehongeld ons een paal schotelkes eten besteld en nadien knockout in slaap gevallen.
En zo hebben we vandaag onze laatste dag in Beijing doolgeblacht met ons nog nen allellaatste keel te laten gaan in het shoppen, want moeten tlouwens aan onze winteloutfit welken als we binnen een paal maanden telug thuis zijn. Missie volledig geslaagd, alles in een dooske gestopt en de post op naal den Belgique.
Nickje is dan ook nog naal de kappel gegaan omdat blijkbaal toch wel wat mensen commentaal hadden op mijn eigen kappelkwaliteiten. Maal nu, is Nickje een beetje tliestig, zijn haalkes zijn helemaal niet zo mooi geknipt.....
Tot binnen een paal dagen want stlakjes zitten we weel vool 2 dagjes de tlein op lichting Tibet.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157602089265529/

Terelj (Mongolie)

2007-09-15T11:36:00.000+01:00

11/09/07 - 13/09/07

Na een dagje beschaving in Ulaanbaatar waar we ons maagskes weer wat konden opvullen met deftig eten, trokken we naar het nabijgelegen nationaal park Terelj. Omdat onze trein 2 dagen later zou vertrekken richting Beijing was dit nog een ideale uitstap om hier enkele dagen door te brengen. Het park heeft veel weg van een alpenlandschap met dennebomen, rotsen en edelweis. Hier verbleven we bij de Flodderfamilie van alle nomaden want ne keer op de vuist gaan met de buren, roepen en tieren op de toeristen, zat staan pissen met hun pietje onze richting uit, was allemaal een doodnormale zaak. Maar helaas voor mij heb ik van dit spectakel niet volop kunnen genieten omdat ik een beetje ziekskes was. Overdag wat paardrijden en wandelen en 's avonds voor de beteren onder ons: pintjes en wodka drinken.
En zo waren er paar Chinese toeristen die een lief geitje zagen rondhuppelen, wat hun maagskes deed knorren. Dus boden ze de Flodders 150 dollar aan om dit beestje met een Zwitsers zakmes de keel over te snijden en hiervan Geit op Mongoolse wijze te prepareren: u neemt 1geit, onthoofd dit, breek alle ribben en haal alles wat je binnenin vindt eruit, neem stenen die ondertussen serieus verhit zijn vanuit het knetterende kampvuur, deze steek je mooi in de geit samen met een ajuintje, alle ingewanden en een handvol zout. Nu schroeien we de geit dicht en stoven deze voor een uurtje of 2 op het vuur. En nu smullen maar.
Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157602017340858/

Gobi woestijn (Mongolie)

2007-09-10T11:56:00.000+01:00

03/09/07 - 09/09/07

Amai amai amai, snel internet moet hier nog uitgevonden worden, vandaar dat er serieuze vertraging op onze blog zit....maar bij deze, de update van ons verblijf in de Gobi woestijn in Mongolie.

We zijn er hier direct ingevlogen met een 7 daagse trip naar en doorheen de Gobi woestijn. Met een oude Russische 4x4 bus, 2 langharige Oostenrijkers, 1 saai Koreaantje en ne Mongool van ne chauffeur hebben we vorige week onze trip aangevangen doorheen de grote vlakten. Elke dag konden we de bus in voor een 5, 6 a 7 uurtjes om werkelijk te genieten van de mooiste landschappen. Nergens een boompje te bespeuren, maar alleen overheersende steppe vlakten. We passeerden kuddes geiten, koeien, paarden, echte kamelen met hun jonge herdertjes. Onze dagelijkse ritten werden onderbroken voor te tanken, een beetje te eten en iets aan de wagen te repareren. Onze chauffeur wist steeds op een, twee drie alles gerepareerd te krijgen en zo moesten we echt niet paniekeren om ergens in de grote Gobi woestijn te verkommeren.
's Avonds net voor het donker werd, kwamen we gelukkig elke keer toe bij een nomaden-familie waar we dan bij hen in een ger tent mochten blijven slapen. Da's een typisch Mongolen woning, gemaakt van een ronde, houten constructie met schapenvacht als isolatie waarin we als echte gasten werden ontvangen met de meest "heerlijke" maaltijd van rijst met gedroogde geitenmaag en een beetje ketchup. Niet dat we biefstuk-friet hadden verwacht, of ne verse lasagne of die bloemkool in den oven, nee, nee wij wisten dat we in de woestijn zaten, waar geen diepvrieserke met kant en klare maaltijden te bespeuren viel. En daarom konden we ons voor die 7 dagen echt wel tevreden stellen met de sobere maaltijden. Maar deze werden dan ook weer snel vergeten door de Mongoolse gastvrijheid. Deze bestaat eruit om samen in een kringske volle koppen of soepkommekes wodka te drinken. En de beleefdheid zegt hier dat je niet mag weigeren of je wordt aanzien als een echte sissi. Nu kunnen jullie zeggen wat jullie willen, maar de Nick en de Leen zijn geen sissies en trouwens we zijn zeer beleefde mensen, dus konden we niet anders dan deelnemen aan dit dagelijks ritueel. Tot er een bepaalde avond was, de sterren stonden net niet zo goed, de maan gaf niet de volle kracht, een kampvuurke met Mongoolse liederen daarna waren wij aan de beurt en wisten niets beter te verzinnen dan "den bok is dood" en toen is het even fout gelopen met mezelf...........maar na een dagje uitgeschakeld te zijn en veel plezier van de anderen, begaf ik mij weer onder de levenden en kon weer van de mooie Gobi genieten.

Buiten rijden, eten en drinken zijn we ook gaan wandelen in de bergen, kameeltje rijden, zandduinen beklimmen en na 7 dagen nen echte douche nemen, wat meer dan welkom was.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157601981647358/

Transsiberie-Express (Rusland)

2007-09-02T14:29:00.000+01:00

28/08/07 - 02/09/07

Na 4 dagen in het "koude" Moskou doorgebracht te hebben, was het pas tijd om de echte Siberische koude op te zoeken. Met de transsiberische express trein hebben we een 6 daagse continue rit gemaakt vanuit Moskou tot Ulaan-Bataar in Mongolie. Een treinrit doorheen heel Siberie kon ons een klein beeld scheppen van wat Rusland nu eigenlijk is. Ok, de koude was er eigenlijk helemaal niet, want de zomers zijn hier kort maar krachtig met temperaturen tot 35 graden. Een groot verschil met een lange winter van enkele maanden met op sommige plaatsen temperaturen van -65 graden.

Aangekomen op een drukbevolkt perron vol Russen, Mongolen en toch wel wat toeristen konden we een half uurtje later de trein op, wagon 11, slaapplaatsje 23 en 24. Wij hadden voor tweede klasse gekozen en mochten zo een compartimentje delen met nog 2 anderen. Onze trein reed van Moskou tot Peking en blijkbaar kozen veel toeristen om rechtstreeks door te reizen tot Peking, waardoor wij in een aparte Mongolie wagon gedropt werden. Onze medereizigers, 2 Duitsers mochten hun compartimentje delen met 2 Mongolen en wij, wij bleven alleen over. Geen geklaag, geen gezaag, groot feest bij de Nick en de Leen met de nodige wodka. Nick haalde zelfs z'n Mac Gyver kunsten boven en installeerden onze muziekinstallatie zonder zelfs een stopcontact te gebruiken.

Na 2 dagen feest en duizenden bomen gepasseerd te hebben, kregen we eindelijk gezelschap van ne Chinees. Niets tegen Chinezen ze, maar wat eten die toch allemaal? Alles wat serieus stinkt heeft diene mens de overige 4 dagen binnengespeeld. Veel communicatie was er ook niet bij, dus zijn we overgegaan op boekjes lezen en nog wat meer bomen tellen. De rit was heel mooi, je zag het landschap steeds veranderen, passeerden het Bailkalmeer en kwamen uit op de Mongoolse vlaktes waar geen boompje meer te bespeuren viel.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157601815950696/

Moskou (Rusland)

2007-08-28T14:19:00.000+01:00

24/08/07 - 28/08/07

12 hectische dagen achter de rug met een blij weerzien van mama's en papa's, zussen, vrienden en vriendinnen. En zo konden we met het nodige overgewicht van de afgelopen etentjes het vliegtuig op richting Zurich om dan verder te vliegen naar Moskou. 5 uurtjes later konden we ons al verdiepen in alle Russische tekentjes en in het taaltje om onze weg te vinden naar onze hostel. "Gracias en por favor werden ook al niet verstaan, dan maar met gebarentaal de bus en metro op.
We konden al snel een speciaal maar zeer aangenaam sfeertje waarnemen. Moskou is zeker de moeite met z'n architectuur: grijze, strakke gebouwen en kerken met de kleurrijkste torentjes. Een bezoekje aan het Rode Plein, het Kremlin en eens goeiedag zeggen aan Lenin maakten natuurlijk ook deel uit van onze citytrip.
Opmerkelijk doet de mafia hier gouden zaken: als je weet dat een gemiddeld maandloon 300 euro bedraagt, dan sta je echt versteld als je hier de Porsche Cayennen, de Masserati's, de BMW's 7 en andere dikke bakken ziet rondvlammen. En dan voor de mannen is het hier een echt paradijs: veel vrouwen en niet zo maar van die goedkope matroesjka's maar modellekes met lange benen, prachtig gekleed in Chanel, Hugo Boss, Moschino,......
Vodka blijft geliefd bij de Russen maar bij de jongere generatie is dit wat meer vervangen door het drinken van bier en zo is het maar doodnormaal dat iedereen (mannen, vrouwen en de Nick) hier met halve liters rondloopt.
Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157601724634381/

Steendorp - Kemzeke - Antwerpen - Hasselt - ... (België)

2007-08-22T22:40:00.000+01:00

11/08/07 - 24/08/07

Jaja, geland en direct gevlogen in de pistollekes met hesp, kaas en américain om nog wat in de sfeer te blijven.
Na heel ons verwenlijstje van Belgische kost verorberd te hebben, waren we dan ook weer klaar om lekkere Belgische pintjes te proeven en eerlijk gezegd: die blijven smaken.
Feestje hier, feestje daar, wat nog eens werd afgesloten met een Pukkelpopfestijn.
Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157601599642782/

'k Heb getwijfeld over België
Omdat iedereen daar lacht
'k Heb getwijfeld over België
Want dat taaltje is zo zacht
'k stond zelfs in dubio
Maar ik nam geen enkel risico
'k heb getwijfeld over België
'k stond zelfs in dubio
Maar ik nam geen enkel risico
'k heb getwijfeld over België
België
België
België
België

Washington DC (USA)

2007-08-22T21:46:00.000+01:00

09/08/07 - 11/08/07
Afscheid van Centraal-Amerika: eerst een binnenlands vluchtje naar Mexico City waar we pas om middernacht landde. En in plaats van een hotel te zoeken, hebben we ons gezellig geïnstalleerd in de luchthaven. Slaapzakske, tandjes gepoetst, wekkerke gezet, lepeltjelepeltje, maar helaas ....onze rust werd verschillende keren gestoord door de kuisploeg en de bewakers. Met kleine oogjes het vliegtuig op naar Washington waar Nick verwelkomd werd met een kruisverhoor als: heb jij wel geld? en hoeveel geld heb je nu op zak? Werk je? Heb je een visakaart? Wat kom je doen in Washington? Maar dit alles bleek nog niet voldoende en werd doorverwezen naar de douana voor een DIEPGAANDER onderzoek........aaaaaauhhhhw.
Washington DC, propere stad, met weinig echt leven, hetzelfde gevoel dat den Bush ons geeft. Kitsh en nep, dikke Amerikanen allemaal op sportsloefkes met witte sokskes, bermudabroekes en een klakse op. Niets stijl en klasse, maar wel grappig. Heel veel meer kan ik er niet van zeggen van onze Amerikaanse indruk. Verder hebben we ons verdiept in alle bezienswaardigheden die Washinton te bieden heeft. Het Witte Huis, Pentagon, het Capitool, het luchtvaartmuseum met historische toestellen: spaceshuttle, Spirit Of Saint Louis, Apollo 11, Concorde, ... het Vietnam Memorial, Lincoln memorial, Star Bucks, Star Bucks, Star Bucks en Mac Donalds.

Op 11/08 zijn we geland op Belgische bodem en ontvangen door een heus welcome-home-team.

En nu genieten van de Belgische zomer.......brrrrrrrrr

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157601606453619/

Isla Holbox - Cancun (Mexico)

2007-08-08T00:55:00.000+01:00

02/08/07 - 08/08/07

Isla Holbox is een klein eilandje, zo'n 3uur rijden van Cancun. Wij kenden het al omdat het blijkbaar een kitersparadijs is. Jammer genoeg is het nu niet het juiste seizoen, dus geen wind en nergens de mogelijkheid om materiaal te huren. Maar deze periode is dan wel het seizoen om whale sharks te spotten. Vissen van 14 meter lang die enkel plankton eten en daarom zich nu rond Isla Holbox bevinden.

Aangekomen op het eiland, vonden we meteen een gezellige camping waar een hutje met hangmatten ons nieuw huisje voor enkele dagen werd.

De volgende morgen zijn we op speurtocht getrokken naar die mega beesten om met hen te snorkelen. Met een gids het water in om boven of naast hen te zwemmen. Ik had super veel schrik, elke keer als die plankton eten gaat hun mond wagenwijd open en daar wil je echt niet in belanden. Die beesten hun ogen staan ook aan de zijkant, dus als je voor hun mond zwemt, dan zien zij je niet en kan je wel eens gefilterd worden doorheen hun kieuwen.

Voor ons was dit toch weer een topper en met de bootrit terug zagen we nog dolfijnen, schildpad, spotted eagle ray en een manta ray.

Een geslaagde dag werd gevierd met een geslaagde maaltijd van verse vis in papillon op den BBQ. mjammmmmmie.

Na een paar dagen op Isla Holbox, zijn we naar ons eindbestemming getrokken.....het mega toeristische Cancun.

Nog wat zonnen, eten en zwaar gaan feesten in de Cocobongo, the place to be in Cancun. Je betaalt 40 dollar inkom en krijgt heel de avond gratis drank en een 4 uur durende show wat een echt spectakel was.

Dus vandaag katerke......en morgen vliegen we naar Mexico City om dan richting Washington te vliegen en dan ja, en dan zijn we echt bijna thuis.

Maakt de tomatensoep maar al klaar, dat de memé maar al ballekes bakt en dat onze papa den BBQ maar al aan steekt. Leve de bloemkool met witte saus, boontjes, lamskotteletjes,....

We kijken er echt naar uit om jullie allemaal terug te zien.

Tot in den Belgique!

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157601291686481/

Tulum - Playa del Carmen (Mexico)

2007-08-07T23:32:00.000+01:00

29/07/07 - 02/07/07

Mexico het land van de lekkere taco's, burrito's en straffe Tequila...... ons laatste stop in Centraal Amerika.

Neem nu allen even de tijd om het volume van je computer vollenbak te zetten en met volle borst dit pracht nummer mee te zingen, even klikken op de deze link en huplakeeeeee gaan met die banaan.......

Tulum, een niet zo gezellig stadje maar wel prachtige witte stranden en gekend om z'n Maya ruïnes. Hier hebben we enkele dagen verbleven in de meest populaire hostel die we tot nu toe al hebben gezien. Niet echt ons ding om happy happy te socializen met iedereen maar soit we hebben daar toch kennis gemaakt met 2 sympathieke Duitsers. De Valentin en Michael, twee gasten van 21 en 24 jaar, een beetje heel intellectueel met leuke droge humor. We hadden hen eigenlijk al een paar keer tegengekomen in Guatemala en Belize dus na de zoveelste ontmoeting konden we er niet meer onderuit en zijn eindelijk aan de praat geraakt. Sindsdien hebben we samen verder gereisd omdat we toch allen dezelfde richting uitmoesten. De volgende dag hebben we het strand en de ruïnes verkend en met de nodige Corona's werd het een gezellige bedoening. Het straffe van al is dat we daar op het strand voor de tweede keer mijn huurders Ann en Gino zijn tegengekomen. Een goeie reden dus om nog meer Corona's binnen te kappen. Na zonsondergang, was het tijd om te gaan BBQen in onze hostel.

In de regio rond Tulum zijn veel grotten waar je kan gaan duiken of snorkelen. Duiken was net iets te duur, en werd het een snorkeltrip. Zeer verfrissend na al dat rondgeloop in 35 graden.....pufpuf.

Van Tulum naar Playa Del Carmen, waar we voor het eerst sinds 6 maanden een gevoel hadden van terug in de beschaafde wereld te komen. Niet direct een backpackers place met al z'n ressorts, clubs, Amerikaanse ketens en massa's toeristen met het gekleurde all inclusive bandje. We hadden gehoopt hier te kitesurfen maar geen wind en geen materiaal maakte dat we weer noodgewongen op ons luie kont in het zand moesten gaan zitten met ne verfrissende Margarita.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157601286503498/

Sharks in The Blue Hole, Belize

2007-08-05T00:26:00.001+01:00

Belize City - Caye Caulker - San Pedro Ambergis (Belize)

2007-08-04T23:53:00.000+01:00

23/07/07 - 29/07/07

Tijd om Bob Marley op te zetten, want we arriveren in een echt rasta land: Belize.
Een nachtje in Belize City om de volgende morgen met het bootje terug naar een idyllisch eilandje te trekken, Caye Caulker. En wat is er beter dan te ontwaken op een eiland vol met palmbomen, witte stranden en dat op je 30ste verjaardag. 30 jaar mag gevierd worden en zo zijn we de Blue Hole gaan duiken. Dit is een buitengewoon natuurverschijnsel, een ingestorte grot in het midden van het Light House Reef in de Caraïbische zee. Het vormt een perfecte cirkel van 300 m diameteren 150 m diep. Zo hebben we gedoken tot 40 meter diep waar we onder stallagtieten doken en tussen Grey Reef Sharks van 3 m lang die uit het donkere blauwe niets te voorschijn kwamen. Nu zonder te zeveren was dit echt wel een mega ervaring. Duiken tot 40 meter diep is wel redelijk gevaarlijk omdat je bloed door de diepte veel stikstof produceert en hierdoor kan je last krijgen van Nitrogen Narcose en kan je heel raar beginnen reageren onder de vorm van foolish behaviour of zware paniek. Dus vooraleer we het gat insprongen kregen we nog eens een zware briefing dat we elkaar constant in de gaten moesten houden, dat der niemand stomme stoten zou uithalen wat je dood zou betekenen. Ook werd er gezegd dat we snel naar 40 meter moesten gaan om geen tijd en lucht te verliezen. Je verbruikt namelijk zo veel lucht op die diepte en als je te veel aarzelt, moet je je duik stopzetten en terug naar boven. Dus hadden wij al aangegeven dat we als eersten mee naar beneden wilden om niet vanachter te hangen. Maar eens dat we een paar meter diep zaten, begon Nick last te krijgen van water in z'n masker en iedereen was maar aan 't afzakken. Hij bleef maar aarzelen dus ikke effe aan zijn vinnen getrokken en hem mee de diepte ingetrokken want wou echt niet dat onze duik onderbroken moest worden. Snel op 40 meter diep en jaja we voelden ons al snel lekker high tussen die lieve mooie haaien............in een roes onder de stalagtieten door. Maar ik voelde al snel aan dat Nickje het vlaggen had aan de manier hoe hij op alles reageerde, dus moest ik overal z'n handje vasthouden om hem niet als haaievoer achter te laten. Eens een paar meter hoger dan verdwijnt de roes en ook Nick z'n paniek maar blijkbaar was dit voor hem toch wel een ongeloofelijk gevoel.
Drie duiken later kregen we als mooie afsluiter een rumpunch-feestje met reggaemuziek tijdens de twee uur durende bootrit naar Caye Caulker. En wij hebben er nog een schepke bovenop gedaan en afgesloten met een serieuze lobster-maaltijd.
De volgende dag hebben we ons nog wat in het onderwaterleven gestort, deze keer een snorkeltrip op een reggae zeilboot naar de beste plaatsjes in het Barrier Reef. Nurse sharks, stingrays, great barracudas en het mooiste coraal. Deze dag werd ook weer afgesloten met de nodige rumpunch, nacho's met verse lobster en 's avonds nogmaals een dikke kreeft onder onze neus.
De volgende dagen hebben we nog wat aan ons kleurke gewerkt vooraleer we de grens overstaken richting Mexico.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157601219817444/

Lanquin - Semuc Champey - Tikal (Guatemala)

2007-07-29T00:47:00.000+01:00

19/07/07 - 24/07/07

Van Panajachel een dagrit met de bus naar Lanquin, een piepklein dorpje in een mooi groene vallei. Van daaruit kan je het nabijgelegen natuurpark Semuc Champey bezoeken. Watervallekes, natuurlijke poelekes,....., ge kent da wel he, ideaal om even af te koelen en tot rust te komen. We wouden hier eigenlijk te voet geraken maar dat zou een drie uur durende wandeling worden in een 33 graden en dat was toch net iets te vermoeiend. Dus duim omhoog bij de eerste auto die passeerde, en dat was wel na een uur wandelen. Zo kregen we een lift van 3 vriendelijke, grappige dokters die een afgelegen dorpje gingen bezoeken. Voordeel was dat we heel vroeg en helemaal alleen in dit park waren..... Om terug te geraken, konden we mee vanachter in ne camion vol marktwaar en wat zatte locals. Nog wat afkoelen in de rivier en verse smoothies binnen kappen en dan verder richting Tikal.
Tikal de hoofdstad van de maya's gelegen in de jungle, waar we geslapen hebben in hangmatten tussen de aapjes en neusberen. Om de volgende morgen als eersten,vooraleer de toeristenbussen arriveren, de zonsopgang mee te maken in het park. Zo was het ons toch verkocht.... maar wat bleek om 5 uur 's morgens zaten we daar van boven op tempel IV met nog 100 toeristen te wachten tot de zon op kwam. Grappig, geraakten aan de praat met 2 belgen die op hun busje naar het park ook nog eens 2 Belgen hadden ontmoet die blijkbaar ook al voor een tijdje aan 't reizen waren......en rarara...wie zat daar een paar meter verder........ Ann en Gino, mijn leuke huurders van de Paul Delvauxwijk 49 in Leuven. De zonsopgang was dan niet echt ne vette maar dat weerzien was wel leuk. Wat bijpraten want zij hebben ongeveer de zelfde route als ons afgelegd.
Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157601083898128/

Guatemala City - Antigua - Vulcan Pacaya - Lake Atitlan (Guatemala)

2007-07-29T00:29:00.000+01:00

16/07/07 - 19/07/07

Guatemala City, een stad waar je eigenlijk niet veel te zoeken hebt omdat het lelijk en gevaarlijk is. Maar wij moesten hier wel heen om ons kodakske te laten repareren, want 6 maanden verder hebben we al 2 Canon Ixus toestellen versleten. En na den Big Canon Manager van Centraal Amerika wat lastig te vallen, heeft hij er uiteindelijk voor gezorgd dat ons kodakske gratis gerepareerd kon worden. oleeeeeeeee. Dus kodakske gerepareerd, nog nen dode in 't midden van 't straat, koelbloedig neergeschoten, en dat alles was voor ons genoeg actie in de hoofdstad. Dan maar met ne kamikazepiloot met de kippenbus door de bergen heen naar Antigua. Gezellig, koloniaal stadje en met de nodige hapjes en drankjes werden we weer de rust zelve. Antigua is omgeven door verschillende vulkanen waarvan er zelfs nog verschilllende actief zijn. En zo kan je een tripje boeken naar Vulkaan Pacaya om deze te beklimmen en de lava te zien stromen. Wij kozen voor de exclusieve sunsetwandeling om zo niet al te veel toeristen op die vulkaan te zien en om de rode gloed van de lava nog eens zo goed te kunnen waarnemen. Prachtig weer, een vulkaan die om de paar minuten een heuse stroom lava spuit, een mooie zonsondergang, alleen wij met 10 andere toeristen op de vulkaan....prachtig. Op de hete lava werd er door onze gids lekkere marshmallows gegrild. De zon was ondertussen al lang onder, in de verte zagen we het weerlichten en zo werd het stilaan tijd om terug af te zakken. Nick, ik en 2 andere gasten zaten net iets hoger dan de rest, hoorde ons gids "vamenos" zeggen en tegen de tijd dat we ons omdraaiden was heel de groep al uit ons zicht. Met een zwakke zaklamp, was het al niet meer zo makkelijk om onze weg terug naar beneden te maken, dus begonnen we te roepen op onze gids, maar dat haalde niet veel uit. Ondertussen al ne keer een stukje naar beneden uitgegleden, handen geschaafd, broek gescheurd en dat maakte mij toch serieus wat angstig. Ik zou niet graag gegrild worden op 1000 graden. Maar de echte paniek sloeg toch over wanneer we onze schoenzolen begonnen te ruiken..........en dan hebben we met z'n allen toch ne keer goed geroepen op diene klojo-gids wat dan toch resultaat had. Op handen en voeten verder naar beneden maakte dit toch wel weer een van de mafste belevenissen van onze reis.
Een volgende tussenstop in Guatemala bracht ons aan het prachtige Lake Atitlan in het dorpje Panajachel. Tijd om wat te bekomen en lekker te gaan eten en dit wel door de regenbuien heen. De volgende morgen, blauwe hemel en sportief als we zijn, een kayaktripje op het meer en een bezoekje aan het nabijgelegen hippiestadje San Pedro.
Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157601060461537/

Duiken op de Bay Islands is echte FUN !

2007-07-20T00:37:00.001+01:00

Duiken op de Bay Islands is echte FUN !

Utila Bay Islands - Copan Ruinas (Honduras)

2007-07-19T23:55:00.000+01:00

08/07/07 - 15/07/07

Na de 9 busritten doorheen Nicaragua belandden we uiteindelijk in de hoofdstad van Honduras, en spreek het maar ne keer uit: Tegucigalpa. De volgende morgen opteerden we toch maar voor een iets comfortabelere busrit, nen direct naar La Ceiba waar we dan weer 9 uur later aankwamen. Allebei wat ambetant van de 2 daagse busrit konden we de volgende morgen met het bootje naar Utila. Prachtig weer, een mooi hostelleke met uitzicht op de Caraïbische zee en ´t was voor ons weer echt vakantie. Flipfloppend het eilandje afslenteren om hier en daar een vers Fruit Juice-ke en wat pintjes te drinken en om duikafspraken vast te leggen. Utila is het duikmekka van Centraal Amerika. Je kan hier goedkoop duiken in lekker warm water met een perfecte zichtbaarheid. En hiervoor konden we zonder moeite alle dagen om 6 uur opstaan om met het bootje de verschillende duikspots te ontdekken. Een echte aquarium met de mooiste viskes die er bestaan zoals papegaai-, trompet-, blaas-, vleermuisvissen, zeepaardjes, schildpadden, stingrays,....Nick had wel na de 6 duiken precies wat te veel stikstof in z'n bloed en toonde serieus wat foolish behaviour onder water.
In ons duikclubke, Utila Watersports, werd er nog een "eat and drink as much as you can BBQ" georganiseerd. En dit was net op onze laatste avond op Utila, en zo ne keer een feestje hier en dan dat vinden we wel plezant. En ´t was plezant genoeg om toch de volgende morgen om 06u met wat koppijn terug vaste land te vertrekken. Nog eens een uur of 9 onderweg maar deze keer vooral slapend om in een prachtig, gezellig koloniaal dorpje aan te komen. Copan Ruinas is gelegen in het groen in een mooi berglandschap tussen de koffieplantages. Met de paardjes en nen babbelgraage gids zijn we hier een voormiddagske gaan rond trekken. En in de namiddag een beetje Maya cultuur opgedaan in de ruïnes. En ook hier kunnen we weer zeggen dat de maya's straffe mannen waren.
En zo wordt de reis verder gezet naar Guatemala.....maar eerst nog eens plonsen in de plaatselijke "Aqua Calientes".
Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600909327499/

Isla Ometepe - Granada (Nicaragua)

2007-07-15T00:13:00.000+01:00

04/07/07 - 07/07/07

Een korte doorreis door Nicaragua bracht ons eerst op Isla Ometepe. Een mooi eilandje bestaande uit 2 vulkanen en overal mangobomen met lekkere rijpe mango's.
Veel luieren, sapjes drinken al dan niet met rum, boekske lezen en na 2 dagen weer verder naar het coloniale Granada.
Gezellig stadje, hostel met zwembad en nog meer lekkere sapjes en hup tijd om weer een lange busrit te maken eerst naar Mangua om door te rijden naar Honduras en dit hebben we met 9 busritten gehaald.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600824595040/

Pierto Viejo - Tortuguero - San Jose (Costa Rica)

2007-07-04T16:57:00.000+01:00

23/06/07 - 03/07/07

Een rit doorheen verschillende bananenplantages leidde ons naar de grens van Costa Rica. En deze keer niet zomaar banaantjes maar wel de enige echte Chiquita bananen. We hebben nu tijdens onze reis al zoveel bananen geproefd, dat we echte kenners geworden zijn. Ik werd onlangs zelfs Monkey Women genoemd. Nu zijn Nick en ik het er beiden over eens dat de Chiquitabanaan, een stevige, niet te rijpe, mooie gele banaan is zonder al te veel bruine plekjes. En deze blijft de beste.
Ok, genoeg bananenpraat, tijd om de grens over te steken in de middle of knowhere. Costa Rica, is een en al surf. en zo is Pierto Viejo, een klein surfdorpje gelegen aan de Caraïbische zee. Rastamannen met dikke joints tussen hun lippen, een surfplank onder hunne ene arme en één of andere wanhopige Amerikaanse Chic aan de andere arm. Mooie stranden, palmbomen en schitterend weer wat ons opnieuw in een paradijs bracht.
Na 2 dagen hier uitgerust te hebben zetten we onze koers richting Tortuguero. Een zandweg groot, 3 uur onderweg met het bootje om dit afgelegen plaatsje te bereiken. Onderweg veel beestjes gezien zoals Nick de luiaard, aapjes, reigers, orupendula, kaaimannen,....
Tortuguero is bekend omdat het een nesttingsgebied is voor zeeschildpadden. Deze periode is dan ook het seizoen en zo hebben we 's nachts een reuzeschildpad haar nestje zien maken om daar even een 120 tal eikes in te leggen en nadien uitgeput terug richting de grote zee te sjoffelen.
Costa Rica is heel mooi maar 't zit hier vol Amerikanen, zeer westers dus en 't is hier mega duur. En wegens ons tijdsgebrek, hebben we beslist om hier door te vliegen om zo meer tijd in de andere landen van Centraal-Amerika door te brengen. Nog een tussenstop in San Jose, de hoofdstad van Costa Rica om zo verder te gaan naar Nicaragua.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600643783736/

Panama City - Bocas Del Torro

2007-07-04T16:16:00.000+01:00

27/06/07 - 29/06/07

Na 6 dagen de woeste zee overleefd te hebben, arriveerden we eindelijk op het vaste land van Panama. Met een busje konden we mee naar Panama City, een moderne hoofdstad vol wolkenkrabbers en de bijhorende vastfoodketens. Dus dit betekende voor Nick een niet te missen afspraak met de MMMMMMMM voor ne vette Big Mac Menu, en ene was blijkbaar niet voldoende. En wat is er leuker dan een bezoekje aan de grote supermarkt El Rey? Na 4,5 maanden eindelijk nog eens een echte supermarkt met echt alles in alle smaakjes......efkes laten gaan dus, kopen die handel! En zo konden we eindelijk onze Pancakes met PB&J maken, een receptje van onze Amerikaanse reisgenootjes van op de galapagos. Pannekoeken met Peanutbutter and Jelly, dit smaakt verschrikkelijk goed na de zovele porties rijst en bonen van de afgelopen maanden.
Natuurlijk heeft Panama City nog wel wat andere dingen te bieden dan enkel eten.....nl. ShoppyShoppy... Kledij is hier spotgoedkoop. Je moet wel goed zoeken maar zo heb ik weer nen nieuwe outfit voor 8 dollar (2 rokjes, lange broek en 1 topje). Voor de mannen was er super veel mooi gerief, dus Nick zijn garderobe is ook weer wat uitgebreid. Nog een bezoekje aan het Panama Kanaal, en zo hebben we onze portie cultuur ook weer gehad.
Er rest ons nog 6 weken om heel Centraal-Amerika te zien, niet echt veel, dus tijd om verder te trekken naar Bocas Del Torro. Een klein eilandengroepje, prachtige stranden en goeie snorkelplaatskes. Maar daar aangekomen, was het serieus aan 't draschen en 't zat er vol Amerikaanse macho's en Israeelische Maroefen. Geen tijd verliezen dus, en wijle weg naar Costa Rica.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600643338132/

Zeiltrip van Columbia naar Panama

2007-06-29T16:02:00.000+01:00

22/06/07 - 27/06/07

Een avontuurlijke grensovergang met een zeiltripje van 6 dagen van Columbia naar Panama.

Eerst kennis gemaakt met onze kapitein de Leo, een heel sympathiek ventje van 27 jaar die al ne keer geire een jointje rookt. En dan met z'n allen, 6 personen in totaal, met de Marie Jo de woeste zee in.
Een klein bootje waar we gepuzzeld in pasten, een heel gezellige bedoening. Van veel luxe was hier dan ook niet echt sprake, 1 WC'ke in het midden van den boot, dus als ge ne keer op uw gemakske wou zitten, was dat dan ook in het gezelschap van de andere 5. Douchen in de zee, wat na 6 dagen een gepekeld velleke opleverde. De eerste 2 dagen op zee, waren enkel zeilen als er tenminste wat wind was en indien geen wind was het varen tegen 1knoop/uur. 's nachts stak de wind wel zeer hard op en dan was de Leo altijd aan het varen zodat wij overdag het stuur mochten overnemen omdat den andere aan 't slapen was. 2 dagen op zee en misschien maar 3 boten tegen gekomen en veel ander leven buiten dolfijnen was er niet te beleven. Maar na deze 2 dagen kwam de echte beloning. Aangekomen op de San Blaseilanden, een eilandengroep van 365 eilanden. Prachtige bounty-stranden, eilandjes met 1 palmboom, reuzeschelpen, verse kreeft en krab, zonneke, cocosnoten met rum.....geeeeeuuuuw.
Nog wat bijgetetterd met de andere toeristen die ook van Columbia kwamen met andere zeilboten. Dan hebben wij blijkbaar echt chance gehad met onze kapitein en de anderen. Dene ene boot zat vol Amerikaanse macho's, den andere boot met nen aan cocaïne verslaafde kapitein, en nog andere dronkaard van ne kapitein dat de rum uit de rugzakken van zijn passagiers stal.
Na 2 dagen in dit paradijs rondgehangen en gesnorkeld te hebben, zetten we onze koers verder naar Panama.
Een louche grensovergang midden in den jungle. En zo zijn we beland in Centraal-Amerika. Toch een beetje een raar gevoel dat we Zuid-Amerika achter ons hebben gelaten. snif.......
Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600551323747/

Pasto - Popayane - Cali - Cartagena (Columbia)

2007-06-22T14:56:00.000+01:00

17/06/07 - 22/06/07

Na de jungle werd het echt wel tijd om verder naar het Noorden te trekken. Heel veel tijd schiet er voor ons eerste deel van onze reis niet meer over en hebben nog veeeeeeeeeeeeeel te zien. In Quito zijn we gaan horen voor een goedkope vlucht naar Panama, maar viel dit toch wel even tegen: 350 dollar per persoon en moesten nog 3 dagen wachten om te kunnen vertrekken. Geen getreuzel, dan maar naar het iets gevaarlijkere Columbia.

Aan de grens stond het al vol poilitiecontroles op zoek naar druuuuuuuuuuuuuugs. Liep er al een of ander louch typeke in ne sprint de grens over maar werd al heel snel gevat en in de boeien gesmeten. Spannend....Columbia here we come.

Ons eerste busrit was naar Pasto, gezellig stadje maar niet te veel te beleven buiten een overwinning van de plaatselijke voetbalploeg. 's nachts reizen wordt zeer sterk afgeraden omdat je zowel ne keer beroofd en vermoord kan worden door de guerillas. Dus de volgende morgen hebben we ons dan maar op de meest gevaarlijke drugsroute gewaagd. Een 6uur durende, spectaculaire busrit van Pasto naar Popayane, doorheen de ruwste berglandschappen en om den haarspeldbocht een politiecontrole. Hier mocht je dan eens uitstappen, rugzak open doen en ne keer gefouilleerd worden.

Popayane, een van de gezelligste stadjes van Columbia, plezant om hier een dagske te chillen en om weer verder te trekken naar Cali. Hier hebben we een binnenlandse "goedkope" vlucht genomen naar het uiterste Noorden in Columbia: Cartagena. En hier zitten we nu aan de Caraïbische zee, tropische temperaturen, salsamuziek, terraskes en Cuba Libre.....en straks....jaja....met een echte zeilboot naar de San Blas eilanden om binnen 5 dagen aan te meren in Panama.......yihaaaaaaaaaa (dolfijntjes, verse tonijn, zonneke,......)

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600431741366/

Spinneke

2007-06-16T16:09:00.001+01:00

George of the jungle!

2007-06-16T15:56:00.001+01:00

nen echte tarzan....

Cuyabeno Jungle (Ecuador)

2007-06-16T15:29:00.000+01:00

11/06/07 - 15/06/07

Tijd om weer tussen de beestjes te zitten en deze keer de echte jungle in.

Diep diep het amazonewoud in, dicht tegen de Columbiaanse grens loopt de Cuyabeno River van waaruit we gedurende 5 dagen de Jungle verkend hebben .

Gezellige huttekes met krakend gezelschap van vleermuizen, tarantulas,kakkerlakken, mega mieren en natuurlijk de vele malariamugskes.

Het regenwoud, prachtig groen en zeer nat, want de naam spreekt voor zich....heel veel regenbuikes. Maar dit nam de pret niet weg. Met onze poncho en laarzen aan en nen echte tarzan als gids, hebben we weer een mooi plekske op aarde leren kennen. Verschillende wandelingen door de jungle gaf ons de kans om heel veel monsterlijke insecten en medische planten te leren kennen. Met de kano de rivier afvaren was dan weer heel interessant om vogeltjes en andere dieren te spotten zoals aapjes, roze rivierdolfijnen,...kaaimannen van 5 meter lang, vliegende en zwemmende aapjes.

Nick wou dan weer serieus concurreren met de gids om ook als echte tarzan aanzien te worden, wat hem aardig lukte en zeker omdat hij de meeste Pirhana's viste.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600373613720/

Cuenca - Alausi - Banos - Quito - Otavalo (Ecuador)

2007-06-10T23:11:00.000+01:00

03/06/07 - 10/06/07

Alle lieve, leuke diertjes hebben we achtergelaten op Galapagos. Nee, we hebben gene zeeleeuw mee voor Tante Kristien, geen leguaan voor Mimi.

Een lift van de Great Garry Miller bracht ons tot in Cuenca, een gezellig stadje met veel mooie gebouwen. Na een nacht doorgebracht te hebben bij de plaatselijke dorpsgek zetten we ons reis verder naar Alausi. Dit zou een "highlight" zijn volgens onze reisgids. Daar kan je namelijk een treinrit beleven door de Andesbergen en dit op het dak van de trein. Maar weliswaar zijn er 2 Japannerkes afgevallen en nu kan je enkel nog mee in de trein. Daar hadden we dus 2 dagen op gewacht om dit nieuws te vernemen. De treinrit was dus allesbehalve spectaculair en in Alausi was ook al niet veel te beleven. Dus van Alausi verder naar Banos, een mooi dorpje midden in de bergen en omgeven door thermische baden en door een nog steeds actieve vulkaan. Na 4 maanden prachtig weer, werden we daar verwelkomd met serieuze regenbuien. Dus de vulkaan hebben we niet gezien omdat die verstopt zat in de wolken en in de regen in thermische badjes rondhangen is ook al niet te gezellig. Maar we hebben wel een rit met een truck door het berglandschap gedaan en alle watervallen gaan bezichten. Dit was wel weer de moeite en zeker de tarabita rit over een canyon.

Geen tijd verder verliezen en zo belandden we in Quito, de hoofdstad van Ecuador. Een echte studentenstad met een nieuw en oud gedeelte. Van hieruit zijn we naar Otavalo getrokken om een dagje op de grootste Artisanale markt van heel Zuid Amerika door te brengen.

En na zo'n week van stadjes bezoeken, luieren en weinig actie is het weer tijd om iets leuk te doen....

Straks vertrekken we voor 5 dagen naar het Amazone woud....leve de grote spinnen en de vele mugskes.

oooohhh ja, we willen bij deze ook ons medeleven betuigen voor diegene die examenstress hebben..... 't komt wel goed...en volhouden!

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600335132295/

Babyschildpad eerste pasjes

2007-06-06T02:20:00.001+01:00

Galápagos (deel 2)

2007-06-06T02:12:00.000+01:00

30/05/07 – 03/06/07

Gedurende de week voor onze cruise hadden we genoeg tijd om buiten het duiken heel Santa Cruz te verkennen. Dit is het eiland met de meeste inwoners van de Galapagos. Heel bekend omdat er nog het enige exemplaar van een bepaald soort schildpad leeft: Lonely George is the name. Ne gelukzak van een schildpad want heeft de grote eer om zijn domein te delen met 2 gelijkaardige vrouwelijke schildpadden in de hoop dat hij er ne keer langs van gaat geven om zijn soort in stand te houden. Maar de Lonely George heeft er niet veel goesting in wat de wetenschap ten zeerste betreurt.
Tijd om wat te gaan cruisen met de kayak in Tortuga Bay om daar de vele waterschildpadden te zien zwemmen. We waren nog maar even het water in en zagen geen schildpadden maar haaievinnen langs alle kanten. Met een snelheid kwamen die naar onze bootjes toe….om dan weer weg te duiken en viskes te vangen…serieus adrenalinekayakken was dat.
En na 8 dagen mochten we eindelijk op cruise met de Yolita boot. 12 Giechelende Amerikaanse biologie studentjes en 2 typische Amerikaanse leraars. Eric, de leraar Spaans, nen droge neger en The Great Garry Miller, professor Ecologie. We speelden precies mee in nen typische B movie, maar hebben ons uiteindelijk zeer goed geamuseerd en heel veel bijgeleerd. We hadden de slechtse boot en de slechtse kajuit, de beste kok, het minste eten, de stomste gids maar een fantastische week.
Van het ene eiland naar het andere, snorkelen tussen de zeeleeuwen die aan ons voeten kwamen sniffelen, manta-rays, hammerhaeds, white tipped reef sharks en de galapagos sharks. Birdwatching met de Blue Footed Boobies die een speciaal paringsdanske showden, de fregate bird die dan weer ne rode ballon kon opblaazen om zijn vrouw te imponeren, albatrossen, Darwin mussen,….We hebben ook een babyschildpadje gezien dat net uit z’n ei kwam gekropen en de weg naar de grote zee zocht.
Allemaal heel leuk dus!
Fotos’: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600314241247/

Jaws The Revenge

2007-06-06T02:04:00.001+01:00

Jaws the return

2007-06-06T01:18:00.001+01:00

Adrenalinekayakken met Jaws

leen leert duiken

2007-05-30T17:06:00.001+01:00

toch wel een beetje paniek!!!

duiken met zeeleeuwen

2007-05-30T17:01:00.001+01:00

Onze eerste echte duikervaring!

Galapagos (deel 1)

2007-05-29T17:08:00.000+01:00

23/05/07 - 29/05/07

Van het ene hoogtepunt naar het andere….en deze keer naar een ander stukje aardsparadijs: de Galapagos eilanden.

Een vroege vlucht, met voor Nick een KFC ontbijtje, om rond de middag aan te komen op Baltra, één van de verschillende eilandjes van de Galapagos. We werden direct verwelkomd door Sieberd de Zeeleeuw die ons verder gidste naar Santa Cruz, een tweede eiland waar we in Puerto Ayora zouden verblijven. Hier ontmoetten we onmiddellijk Sieberd z’n vriendjes: pelikanen, leguanen, bluefooted Boobies, reigers,....

Omdat we toch met een redelijk strikt reisschema zitten, hadden we graag snel een boottrip kunnen vastleggen om de rest van de eilandjes te ontdekken. Volgens onze gidsboek zou dit heel makkelijk zijn en zeer goedkoop omdat je daar de beste lastminutes zou krijgen. Maar na enkele bureaukes afgelopen te hebben, bleek dit echt niet waar te zijn. Lang wachten op een vrije plaats en heel duur......Maar uiteindelijk hebben we dan toch een cruise kunnen boeken die een week later zou vertrekken. Dus zo hebben we genoeg tijd om het eiland Santa Cruz te verkennen en ook om echt te kunnen zwemmen tussen de zeeleeuwen, hammerheads, waterschildpadden en veel andere vis. We hebben onze PADI open water cursus gevolgd gedurende 4 dagen en zijn gisterenavond, jawel met grote onderscheiding geslaagd.(Nick 96 percent en ikke 98 percent). En dat de mama’s en papa’s fier mogen zijn.
Dit was echt een heel leuke ervaring. De eerste twee dagen waren in een baai, waar we de eerste oefeningskes geleerd hebben. De eerste keer ons hoofd onderwater en 1 meter lager echt ademen door onze „Regulator“. Ik had direct paniek en wou al onmiddellijk terug naat boven, de boel opruimen en ermee stoppen.....echt niets voor mij. Maar ik zag dat Nick redelijk rustig was en kan mij toch niet laten doen, dus rustig in en uitademen en volhouden. De tweede dag waren ook oefeningen in de baai: alle probleempjes die je kan voorhebben onder water werden deftig uitgelegd met de nodige noodprocedures. Als goede leerlingen mochten we zo de volgende dag onze eerste echte 2 duiken doen.
Op de rand van de boot met een achterwaartse kopperol het water in. En dan zogezegd langzaam zakken naar 10 meter.....ok direct paniek bij mij...dus moest de leraar mij al direct kalmeren door diep in mijn oogskes te kijken en samen te zakken. Op dat moment dacht ik weer dat het niets voor mij was....maar Nick leek alles weer onder controle te hebben, dus moest ik volhouden. Achteraf bleek dat hij ook serieuze schrik had en piste gelijk in zijn pak....bah de viezerik!
Na een 25 tal minuutjes mochten we weer naar boven en terug de boot in op naar de volgende duikspot. Dit was rond een klein eilandje vol met zeeleeuwen, dus van zodra we het water inplonsten, kwamen zij sierlijk rond ons zwemmen en nieuwsgierig sniffelelen aan onze zwemvliezen. Echt de max.
En de laatste dag zijn we terug naar dezelfde plaats gegaan om onze laatste 2 duiken te voltooien en dit terug in het gezelschap van de zeeleeuwen. Deze 2 duiken konden we er echt meer van genieten, waren we iets rustiger en konden al eens deftig naar de viskes kijken.
Buiten de practische oefeningen moesten we ook een 250 pagina tellende cursus doornemen. En dit viel tegen....terug het gevoel hebben dat je op school zit, weten dat je een eindexamen hebt waar je 75 percent moet halen, 250 pagina’s in het Engels doornemen. En dit allemaal wanneer je op vakantie bent. Maar zoals jullie gelzen hebben.....zijn we zeer ijverig geweest en hebben hier mooie resultaten gehaald (even herhalen: Nick 96 percent en ikke 98 percent).

Deel 2 van Galapagos zal volgen na onze cruise......

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600282628814/

Guayaquil (Ecuador)

2007-05-24T05:35:00.000+01:00

21/05/07 - 22/05/07

Tijd om weer een nieuw land te verkennen: Ecuador.

Van Mancora via Tumbes naar Guayaquil, een rit van een paar uurtjes door de bananenplantages en de cacaovelden om dan in de grootstad Guayaquil aan te komen.

Voor Nick betekende dat een groot Big Mac feest (geen locale hamburger meer voor hem) en na 3 menukes konden we ook hier de stad verkennen, Ecuador verkoopt precies veel banaantjes want je voelt hier duidelijk een rijkere economie. Guayaquil zorgde even voor een thuisgevoel en zeker omdat het verdacht veel op Antwerpen leek. Gezellig rondslenteren, leguaantjes voederen in het park, ticketje boeken voor de Galapagos eilanden,....

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600256803865/

Mancora (Peru)

2007-05-24T05:08:00.000+01:00

17/05/07 - 20/05/07

Met de bus van Pisco naar Lima om daar een Mc Donalds-tussenstop te houden en dan een luxe nachtbus naar het hoge Noorden in Peru: Mancora, een kuststadje met heel veel wind.....de kitespot met uitstek in Peru.

Deze keer verkozen we ook om in een echt paradijs te verblijven: palmbomen en beachhuttekes....a la temptation Island, .....zaaalig!

Heel leuk om iedereen daar te zien met een kite en wij NADA......we werden allebei onnozel. Maar Nick had het al snel geregeld om een kite te huren voor 2 uurtjes en zo kon hij zich volop uitleven met de perfecte constante wind en een kite van 9 m2. Voor mij was er dus veel te veel wind. En heb ik dus met veel afgunst 2 uur Nick z'n kitesessie kunnen bestuderen en hierna nog eens voor een paar uur de verschrikkelijke grijns op z'n gezicht aanschouwen....heel plezant!

Maar de volgende dag was de windgod mij ook redelijk gunstig en ben ik toch ook wel een half uurtje het water opgeweest. We hebben daar kennis gemaakt met de Peruaanse kite scene waaronder de topmadam Katia Salas.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600256794123/

Pisco – Ballestas Islandés – Paracas

2007-05-18T01:19:00.000+01:00

14/05/07 - 16/05/07

Het heerlijk Huacachina hebben we verlaten om door te trekken naar Pisco. Het stadje dat de naam draagt van de nationale drank hier in Peru. En om dit met iedereen te delen, hebben we verschillende Pisco’s gedronken en tevens het recept geleerd. Wanneer we terug zijn, zullen we een lekker cocktailfeestje geven met alle nieuwe geleerde drankjes.
Dat beloofd!
Een uitstapje naar de Ballestas Islands en Paracas heeft ons al een voorproefje gegeven van wat we allemaal te zien zullen krijgen op de Galapagos Eilanden: duizenden vogels, zeeleeuwen, pinguins….prachtige landschappen en heerlijke ceviche (rauwe vis gemarineerd met limoensap, ajuin, peper en zout en een beetje coriander).
En nu verder naar Lima om zo een bus te halen naar Manacora in het Noorden van Peru.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600226425088/

Nazca en Huacachina (Peru)

2007-05-15T02:27:00.000+01:00

13/05/07 - 14/05/07

Met de volgende nachtbus werd onze trip verder gezet naar Nazca. Deze keer hebben we wat meer centjes uitgegeven om met een echte luxebus de nacht te overleven.
Stand van zaken: slechts 1 paar vlechten aanwezig en lap vlak achter ons…..protjesgeur allom dus. 1 dik Peruaantje, een echt snurkertje, en huplake vlak naast ons. Was dus weer een heel gezellige rit.
‘s morgens aangekomen in Nazca, werden we aangesproken door verschillende mensen om een tour met hen te boeken. Maar volgens onze gidsboeken doe je dit beter niet om niet in ‘t zak gezet te worden.Dus zijn we enkel met iemand van hen meegegaan om gebruik te maken van hun bagagedepot en om een frisse douche te nemen.
Zo konden we zelf ons vluchtje regelen over de Nazca lines wat echt fantastisch was. De foto’s geven het niet echt goed weer maar je kon echt alle figuren duidelijk zien, Na de vlucht hebben we nog een gezellige middag doorgebracht in Nazca city. Hebben onze mama’s gebeld om hen een gelukkige moederkesdag te wensen, want die zijn we echt niet vergeten hoor en ook hun lekker eten niet……tomatensoep, stoofvlees,…..mjammie….
Wij terug naar de hostel om onze rugzakken te gaan halen maar bleek niemad daar nog aanwezig te zijn. Alle deuren op slot en wij wilden graag verder trekken en de bus nemen. Dus is Nick als een echte inbreker op het dakterras geklommen om zo binnen te geraken en de deur open te krijgen. Al onze spullen gepakt en wijle weg naar Huacachina. Niemand gezien en dus ook niet moeten betalen……hihi
Na 2 uur bus en een taxirit kwamen we aan in een oase die gelegen is in de woestijn van Nazca. Relax!

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600215947430/

Arequipa en Colca Canyon (Peru)

2007-05-15T01:59:00.000+01:00

06/05/07 – 12/05/07

En zo hadden we uit Cuzco een nachtbus geregeld naar Arequipa. Maar aangekomen aan het busstation bleek onze bus niet volgeboekt dus konden we weer mee met de grootste rammelbus die er bestond. En van zodra je ne bolhoed en 2 vlechten ziet opstappen ben je ook weer al zeker van de bijhorende geurtjes.
Zo zaten we nog maar net op de bus en de jongen achter ons vond het fantastisch om 5 minuten aan een stuk met een leeg platiek cola flesje vlak aan ons oren een heus trommelconcert te geven. Hij was namelijk wat lastig dat Nick zijn stoel niet rechter wou zetten, wat ook niet mogelijk was of zijn kniën zaten achter zijn oren. Maar goed na enkele minuten hadden we het echt wel gehad met z’n orkest zodat Nick hem efkes boos maakte en ‘t colafleske uit z’n handen trok maar hier wel vriendelijk bij zei: Por Favor Senor…. Voor de rest is die jongen heel braaf gebleven.
Er zaten meer dan 2 vlechten op onze bus, dus dat was weer een schijtavontuur van jewelste. Na een paar uur was de stank al niet meer uit te houden en tegen de morgen was het zelf zo erg dat er een ruzie was ontstaan tussen de achterste rij en ne vent die ook wel wat krampkes had en het ook nog nodig vond om er een hoopke bij te doen.
Aangekomen in Arequipa vond Nick het ook wel precies leuk om nog wat krampkes te hebben en die heeft voor de rest van de dag op de pot gezeten. En dat was eigenlijk al een paar dagen bezig. Zo had hij ook al de nodige antibiotica binnen maar blijkbaar had dit geen effect. Dus wij naar Clinica Arequipa waar we direct bij een maag/darm specialist mochten langsgaan. Een beetje frullen en voelen en zo schreef hij de dikste spuit voor: een antibiotica-kuur bestaande uit 3 spuiten die hij om de 24uur mocht gaan laten inspuiten. Na de tweede spuit was er helaas nog geen beterschap zodat er toch een lichte paniek ontstond. Na een telefoontje naar onze dokter Carlos Ortiz Castro besloot deze toch om Nick op te nemen in het ziekenhuis. Al 10 kilo lichter, aangekomen in het ziekenhuis, werden de nodige onderzoeken gedaan zoals bloed trekken, scan van de buik en werd hij direct aan de baxter gelegd. En na 3 dagen ziekenhuis zijn we z’n beterschap gaan vieren met nen dikke pita.
Tijd om verder te trekken naar de Colca Canyon, de diepste canyon van de wereld. Normaalgezien wouden we een trektocht doen, maar gezien Nick z’n toestand hebben we voor een rustiger alternatief gekozen. In Chivay,het dorpje aan het begin van de Canyon hebben we ons laten verwennen in de thermische baden. Deze zouden een genezende functie hebben, wat dus goed van pas kwam. En na al dat verwennerij hebben we ons nog eens laten gaan in het kopen van souvenirkes…..rararara voor wie hebben we iets mee?????
En we waren vergeten dat we weer hoog in de bergen zouden zitten. Zo koelde het toch wel heel fel af en met blote voetjes in de sandalen was dit toch net iets te verfrissend. Dus kopen maar….lamawolle kousen, en lamawolle beenverwarmers…veel beter.
En zo worden we na 3 maanden reizen van die echte lamawolle kousen mannen die hun kousen in hun sandalen dragen….hip!
De volgende morgen,04u15, de bus naar Cruz Del Condor, een uitzicht over de Canyon waar er rond 08 u ‘s morgens een hele hoop condors rondvliegen op zoek naar eten.
En om 06u ‘s morgens is het ook niet echt warm dus kopen maar…nu tijd voor nog een warme lamamuts en lamagilet…..oléeee klaar om de condors in actie te zien en dit was echt wel de moeite.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600215605245/

Nieuwsflash: Nieuw Formule1 talent in België

2007-05-08T23:31:00.000+01:00

Volgens de laatste berichtgeving wordt Jarne Stoop het nieuw opkomend talent in de Formule1.

Deze kleine snelheidsduivel weet zijn opa Bert zowel op de skipiste als op de racebaan voorbij te steken. Van deze jonge knaap gaan we nog veel te horen krijgen!

Cuzco en Machu Picchu (Peru)

2007-05-08T22:47:00.000+01:00

03/05/07 – 06/05/07

Nu richting Cuzco, ooit de belangrijkste Inca stad. Heel gezellig, mooie pleintjes, gebouwen, kerken, smalle straatjes en natuurlijk is dit de poort naar El Valle Sagrado. De Sacred Valley is een heel mooi en groen gebied waar de Inca’s geleefd hebben. Zo hebben we een uitstapje gemaakt naar de verschillende Inca dorpjes waar we toch wat hebben opgestoken over de Inca’s. Dat moeten echt slimme mannen geweest zijn. In hun bouwkunst erken je steeds de vorm van een slang, puma en condor. Echt fascinerend heel die Inca geschiedenis.
We hadden dan ook heel graag de bekende Inca Trail gedaan, een 4 daagse trektocht door de Sacred Valley. Wij hoopten deze daar te kunnen boeken maar blijkbaar moet je dit al een jaar op voorhand plannen. Zo zat alles al volgeboekt voor de komende maanden.
Dan maar met de trein naar Aguas Calientes om de volgende morgen om 05u steil omhoog richting de Machu Picchu te klimmen om daar de zon te zien opkomen. Machtig.
Als je weet dat deze stad pas in 1911 per toeval ontdekt is….zo immens.
Na een ganse dag daar doorgebracht te hebben, terug te voet naar beneden.
En die klein mannen daar weten ook al heel goed hoe ze wat centjes kunnen bijverdienen. Kruipen in hun “traditionele” kledij en lopen het pad af om aan elke bocht waar de bus passeert even te wuiven. Zo doen ze dat aan elke bocht en beneden stopt de bus waar ze dan van elke toerist die in die bus zat wel wat centjes krijgen. En dan gaan ze uitgeput weer mee met een lege bus naar boven om naar de volgende lading toeristen te wuiven.

En wij, ook uitgeput, hebben nog een uurke gaan baden in de plaatselijke Aguas Calientes......zalig!

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600184002531/

Lake Titicaca (Bolivia – Peru)

2007-05-08T22:11:00.000+01:00

30/04/07 – 02/05/07

Van La Paz naar Copacabana aan het Lake Titicaca in Bolivia. Dit is het hoogste meer ter wereld waar er gevaren wordt (3820 m).
Een rustige bedoening met een bootuitstapje naar Isla Del Sol, een klein eilandje in het Lake Titicaca waar de eerste Inca volgens de legende geboren zou zijn. De bedoeling was dat we het eilandje te voet zouden doorkruisen van Noord naar Zuid maar Nick had de caca van Lake Titicaca te letterlijk genomen door de dag voordien een vettig hamburgerke naar binnen te spelen. Dus de wandeling werd vervangen door een met krampkes gevulde dag en bezoekjes van de locale WC’s op Isla Del Son. Leve de immodium !
Van Copacabana zijn we verder getrokken richting Peru naar Puno. Dit is een klein stadje ook gelegen aan het Lake Titicaca. Van daaruit hebben we weer een bootuitstapje gemaakt naar de Uros Islands of Islas Flotantes. Drijvende eilandjes gemaakt uit heel veel rietdoor de Uros mensen. Zij leven in rieten hutjes, eten riet, maken hun boten van riet, alles is daar dus riet.
Wel de moeite om te zien en weten dat zij zo primitief kunnen leven, maar denk wel dat hun blijvend bestaan ook wel te danken is aan de vele toeristen die dagelijks langskomen.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600183835050/

La Paz (Bolivia)

2007-05-08T21:36:00.000+01:00

26/04/07 – 30/04/07

En zo hebben we Rio zonder kleerscheuren verlaten. Met de nachtbus naar Sao Paulo om daar om 06 u ‘s morgens aan te komen, mooi 02u op voorhand om tijdig onze vlucht naar La Paz (Bolivia) te halen.
Als eersten konden we inchecken bij de TAM-hostess, grondig ons E-ticket bestuderend, wat getokkel op haar computer en dan een neen- knikje en nog een neen-knikje…..probleempje. Onze reservatie was nergens te bespeuren, en ons E-ticket was blijkbaar niet voldoende want zij werken nog met papieren tickets en die zouden verstuurd zijn naar de hostel van waaruit we onze online boeking gedaan hebben. Dus wij snel een telefoontje naar diene hostel in de hoop dat ze ons een ticketnummer konden geven maar diegene die de telefoon opnam sprak enkel Portugees en zo werden we echt niet geholpen, Nog wat geloop van hier naar daar, proberen bellen naar het agentschap via we het E-ticket geboekt hadden, deze begonnen maar te werken om 08u…dus zo werd het 08u, onze vlucht was ondertussen al vertrokken en werden door niemand geholpen. Het enige wat ze in het Engels ons meedeelden: “we can’t do nothing, You have to buy a new ticket”. Heel frustrerend als je al over je budget zit en een nieuw ticket kostte het dubbel dan voordien. Dus wisten we dat het 3 dagen bus zou worden in plaats van een nieuw ticket. Maar omdat onze vlucht toch al vertrokken was, kon ik toch eens bellen naar het online reisbureau en eindelijk wat geluk. Deze dame was vriendelijk, kon ook basis Engels maar zij kon mij toch meedelen dat onze betaling uiteindelijk niet door is gegaan omdat we geen Braziliaanse Visakaart hadden…..opluchting alom! Ze heeft zelfs haar best gedaan om te kijken voor een nieuwe vlucht naar La Paz maar dat bleek heel duur te zijn. Maar wonder boven wonder vond ze nog een vlucht naar Santa Cruz in Bolivia die om 04u PM vertrok en landde om 06u PM in Santa Cruz. Fantastisch, zo hebben we vanuit Santa Cruz een nachtbus genomen naar La Paz en zijn daar tegen de middag aangekomen.
Uiteindelijk een op het eerste gezicht gezellige hostel uitgekozen tot wanneer ik mij tot de douche begaf waar het haar en vettigheid overal rondhing en de WC er niet bepaald proper uitzag. En toen….en toen was de maat vol….traantjes….maar mijn Nickje heeft me uiteindelijk toch getroost gekregen en zijn dan het stad ingetrokken.
Zo’n mooie stad is La Paz niet echt maar het is echt een souvenirmekka. Dus hebben we ons wat laten gaan en is er weeral een doos onderweg richting Steendorp. En na die paar stress-momenten zijn we naar de heksenmarkt getrokken en hebben daar een talisman gekocht wat ons zou steunen in de liefde, geluk en in het reizen. Je kon er ook lamafoetussen, opgezette gordeldieren, geglazuurde kikkers en andere viezigheid kopen, eigenlijk alles om een echte heksensoep te maken. Griezelig.
En na te veel cultuur en lui gedoe werd het weer eens tijd voor wat actie en zo hebben we een tour geboekt om een echte downhill te doen met de mountainbike, The Death Ride: omdat op deze weg de meeste doden vallen ter wereld (gemiddeld 300 doden per jaar) en dat je een hoogte overbrugt van 4700 m naar 1200 m. Er zijn zoveel agentschappen in La Paz die deze uitstap aanbieden, je hebt de gerenommeerde die in alle gidsen staan maar die vragen dan ook wel een pak meer geld hiervoor of je hebt de goedkopere agentschapkes die iets oudere fietsen hebben en niet de coole outfits. Dus besloten we toch om voor de goedkoop te gaan en ja dat was wel een duidelijk verschil. Op de top van den berg was iedereen klaar om te vertrekken, wij met echt oude fietsen en lelijke pakskes. Die ander mannen met top-fietsen en leuke helmpkes en brillen. Zij kregen professionele uitleg hoe ze hun bochten moesten maken, hoe ze op hun fiets moesten zitten ed……en wij??? Onze gids stelde 1 vraag…..en dat was werken de remmen? OK let’s go.
Het eerste deel van de downhill was op asfalt weg en daar zag ik het verschil al tussen de fietsen. Al die showmannen staken mij gewoonweg voorbij. Ik probeerde zelf nog bij te trappen maar dan trapte ik zot, heb mij plat op mijn stuur gelegd maar niets hielp. En dat is nu iets waar ik niet goed tegen kan, als ik snel wil gaan en dat lukt niet, wordt ik zo een beetje lastig. Maar goed wij hebben wel minder betaald en het uitzicht was ook wel mooi, dus gewoon chillen. Het tweede deel van de rit was dan de echte downhill op losse stenen, op een padje van 2 meter breed en een ravijn van 300 meter diep. Spannend…. Maar vooraleer daar aan te beginnen moesten we even wat bergop en krak,krak….mijn ketting in twee….dat beloofde voor het vervolg. Ik kreeg van de volgwagen direct een tweede fiets zodat ik verder kon….maar krak krak….weer een ketting in twee. Hopen dat talismanneke toch wat zou helpen.
Maar goed, ik heb niet opgegeven en uiteindelijk met een gerepareerde fiets aan de downhill begonnen. Echt kicken…..de showmannen nu ver achter ons en wij in volle vitesse den berg af. Snel dat dat ging en zo passeerde we hier en daar kruiskes. Na 5 uur actie bereikte we het eindpunt waar het lekker warm was en waar we een plonske konden doen in het zwembad als afsluiter.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600183776085/

Rio de Janeiro (Brasil)

2007-04-28T22:25:00.000+01:00

22/04/07 - 26/04/07

Carnaval is hier al even gepasseerd maar Rio blijft toch de moeite. Een gigantische stad aan de Braziliaanse kust omgeven door bergen.

Onze eerste echte uitstap was dan ook onmiddellijk naar het bekende jezusbeeld op de top van een berg met uitzicht over gans Rio. Als toerist moet ge dat gezien hebben, zoals ge in Brussel naar manneke pis gaat kijken en in Parijs naar den Eifeltoren. Indrukwekkend en zeker omdat er plots een helikopter boven het beeld vloog waar 2 basejumpers uitsprongen...moet echt kicken geweest zijn!

In de namiddag zijn we naar het bekende Copacabana strand getrokken, is ooit "the place to be" geweest. En dat was waarschijnlijk in de jaren '80, en die zijn daar dus nog volop bezig. Bodybuilders in spannende zwemshortjes, parrasollekes in alle kleuren, vliegtuigskes die met een reclamespandoek overvliegen en om de 10 seconden passeert er ne marchand van vanalles en nog wat: oesters, scampi's, taarten, bikini´s, ballen, brillen, suikerspinnen, drankskes, marihuana, hangmatten, .... Je kan er je dus kostelijk amuseren met alles af te kijken, en zeker de mensen.

Een volgend uitstapje was de volgende dag richting de Favella's, dit zijn de sloppenwijken van Rio waar verschillende drugsbendes leven en steeds vechten voor de macht. Zo waren er een paar dagen voordien serieuze rellen geweest tussen 2 rivaliserende "gangs" omwille van een machtsovername met 13 doden als gevolg. Onze gids deelde mee dat de uitstap toch veilig zou zijn. Toch moest hij nog even een paar richtlijnen meegeven zoals: If you see guns or if you see drugs dealing, don't take pictures.....maar 't zou allemaal veilig zijn. Dus wij elk vanachter op den brommer richting de Favella's....Nick zag al direct een paar snotneuzen met een mitrailette zo groot als zichzelf, verder zagen we de "watchers", dat zijn gasten die de boel in de gaten houden met walkietalkies en vuurpijlen in de hand...moest de politie zich toch in de Favella's wagen dan verwittigen zij iedereen door een pijltje af te schieten...en ge ziet zo wat adrenaline af en toe kan geen kwaad. En de rondleiding hier doorheen was echt de moeite.

In de namiddag hebben we de veilige overkant van Rio gekozen nl. de Sugar Loaf, een berg die uitzicht geeft over de stad, en hier hebben we kunnen genieten van een mooie, romantische zonsondergang....

In Rio zijn we 's avonds niet buiten onze hostel gekomen omdat Rio By Night niet echt veilig is. En deze keer waren we ook niet in onze "sociale" en hebben geen vriendjes gemaakt in onze hostel. Maar we hebben wel weer 1 speciaal geval leren kennen. Ne kortgeknipte, geblondeerde, gespierde, pezige, kickboxende fransman uit Marseille. Een crapuulgezichtje maar wel sympathiek en heel direct in zijnen babbel. Zo wisten we dat hij 2 dagen geleden gearriveerd was in Rio omdat hij problemen had met z'n Thaise vrouw, dat volgens hem een hysterisch wijf zou zijn dat al zijn geld opsoupeert. Dus is hij naar Rio gekomen om al z'n problemen te vergeten en hier wat te kickboxen, disco's doen en vrouwen te versieren. (Ondertussen wisten we al dat hij sinds zijn aankomst in Rio er al 2 gep**pt had). Maar ok, onze Richard is gisteren wel gaan feesten.... Nick zei nog...ik zie diene nog wel eens problemen hebben met een vrouw dat eigenlijk een vent is.....Vanmorgen 07u....onze Richard in alle staten....(nu volgt letterlijk zijn verhaal...) Nu was hij vannacht toch wel naar de hoeren geweest maar bleek het een crack of heroïne hoer te zijn want ze was blijkbaar heel mager en hij had gezien dat ze wel wat nodig had. Na zijn plezierke werd hij aangesproken door een ladyboy die een sigaret vroeg en hem ook wel gratis wou p**pen (zo vertelde hij het ons, zonder gêne). Ondertussen zat ze al met haar hand in zijn broek, verschoten duwde haar haar weg en nam hij en zij elk een verschillende taxi....maar in den taxi viel zijne frank....700 euro uit zijn onderbroekske gepiekt....en nu gaat hij haar zoeken, naar de Favella´s een wapen kopen en haar iets doen en dan 't vliegtuig nemen naar een ander land.....Van elk soort loopt er wat rond maar zo'n geval hebben we nog niet veel ontmoet....en jammer nu hebben we Rio verlaten en zullen niet snel het vervolg kennen.

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600150192898/

Nieuwsflash: hittegolf in België

2007-04-25T23:35:00.000+01:00

Wegens de aanhoudende hittegolf, hebben bepaalde mensen zich geïnspireerd en de handen uit de mouwen gestoken......

Voor een verfrissende duik, een lekkere caipirinha, een worstje op den BBQ, ..... slechts 1 adres: Kemzekestraat 37

Paraty - Trindade - Ilha Grande (Brasil)

2007-04-23T00:23:00.000+01:00

18/04/07 - 22/04/07

Vanuit Foz Do Iguacu hebben we dan nog maar eens een nachtbus genomen richting Sao Paulo, de grootste stad van Zuid- Amerika, om van daaruit nog eens 6 uurkes op de bus te zitten naar een heel gezellig vissersdorpje Paraty. ( m.a.w een dikke 24u onderweg)
Van Paraty hebben we een daguitstapje gemaakt naar Trindade....een bountystrandje met enkele strandhuttekes en locale hippies. Strand, zand, zee....en heel lui zijn.....en drinken....heel relax. Geen spannende verhalen, nee geen haaien die achter Nick aan zaten....
Lekker lui verder getrokken naar Ilha Grande, een eilandje niet ver van Rio...we hebben niet te klagen....aaah ja , blijkbaar is het ook mooi weer in Belgie (15 graden of zo.... :-)

Foto´s: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600110961572/

Foz Do Iguacu (Brasil)

2007-04-22T23:46:00.000+01:00

16/04/07 - 17/04/07

ja ja....de watervallen van Coo zijn spectaculair maar deze van Iguacu zijn nu net iets groter.....

Foto´s spreken voor zich : http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600110846078/

Bonito (Brasil)

2007-04-15T15:56:00.000+01:00

14/04/07 - 16/04/07

Alle wilde beestjes hebben we achter gelaten in de Pantanal om verder te trekken naar Bonito.

Een snorkelparadijs met helder blauwe rivieren en vol viskes.

Snorkelen in een rivier is wel anders dan zee....

Starten aan de natuurlijke bron van de rivier en ons dan rustig mee laten drijven met de stroom gedurende een uurtje. Heel leuk. En na zo´n uurke drijven, werden we verwend met een mega lunch op de plaatselijke boerderij in het gezelschap van verschillende kwetterende wilde papegaaien.

Straks de bus op voor 17uurtjes richting Foz.

Foto´s: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600078833051/

Pantanal (Brasil)

2007-04-13T22:04:00.000+01:00

09/04/07 - 12/04/07

Aangekomen in Campo Grande in Brasil, waren we klaar om een vierdaagse trip door de Braziliaanse Pantanal te ondernemen. Moerasland waar na de Seringeti in Tanzania het meeste wildlife te zien is. Welke beestjes kan je daar dus allemaal zien: zwarte panters, jaguars, anaconda´s, piranha´s, veel krokodillen, papegaaien, toekans, miereneters en heel veel mugskes,….
Na een rit van een uur door de Pantanal waren we aangekomen in ons basecamp van waaruit we alle excursies deden.
En zo zijn we eindelijk eens gaan paardrijden, om 04u30 vertrokken we om een mooie zonsopgang mee te maken en om de hitte wat te mijden. Onze gidsen keken voortdurend uit naar de krokodillen. Want onze tocht was bijna voortdurend door het water, zelfs tot kniehoogte. Spannend. Het leuke aan de rit was wel dat we niet als een bende seuten aan het wandelen waren maar mochten als echte cowboys galopperen….yihaaaaaaaaa.
Een andere leuke en toch wel een spannende activiteit was piranha-vissen. Een half uurtje rijden met de truck om de juiste plaats te vinden, en dat was nu net de vijver met de meeste krokodillen….aaah ja want die eten Piranha´s. We kregen elk een vislijn met wat fresh meat…om te vissen op…krokodillen en piranha´s want die lusten allemaal wel ne keer geire een goe stukse vlees. En dan het straffe van al was…dat we van de gids het water in moesten. Leen met het manke been en bijna zonder teen want wetend dat alle die hongerige viskes rond uw tenen zwemmen en dan 2 meter verder zie je de krokodillen loeren of ge geen stukske vlees of vis te veel had. Zo slaagde een meisje uit onze groep erin om toch een krokodil aan den haak te slaan. Hillarisch.
En wat stond er ´s avonds op het menu…..lekkere viskes met scherpe tandjes.
Ook het slapen daar was deze keer niet in een luxe hostel, ook niet ons gezellig tentje maar een hut met 6 hangmatten in, da´s weer ne keer iets anders. `s avonds werden we opgegeten door de muggen en die muggen werden dan weer opgegeten door de vleermuizen die rondfladderden in de hut. Het enige nadeel hiervan dat die vleermuizen ons onderkakten…

De nachten waren ook steeds avontuurlijk….plots hoor je toch wel iemand heel raar snurken of last hebben van z´n maag….bleek een kalf te zijn dat de hut was binnengeslopen….en nog even later…plets plets, pppppssssssssssssssjjjjjjjjjjj, psssjjjjjjjjj; pipi en kaka van de koe in de hut. Toen moest ze buiten, de lol was eraf. Hevige nacht….´t was nog niet gedaan….ons Nickje had z´n hangmat verhangen en knopen leggen kan hij blijkbaar niet echt goed (heeft ook niet in de scouts gezeten, maar in de Chiro). Dus eindelijk wat rust in de hut…..nee, krak, boem, patat, knots….aaaaaaaaaaaaaaaaiii, ons Nickje tegen de grond. De moeite….
Alle foto´s: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600073588807/

Samaipata - Santa Cruz (Bolivia)

2007-04-13T21:29:00.000+01:00

07/04/07 - 09/04/07

Normaalgezien hadden we een nachtbus waar de zetels weer helemaal plat konden, daar hadden we ook voor betaald. Maar ter plaatste, bleek het de meest triestige bus te zijn die er bestaat in Bolivia. Dus ben ik daar in een Spaanse colère gevlogen tegen den buspipo, maar met m´n 5 woorden spaans die ik ken, was de discussie snel afgelopen. Gewoon mee de overvolle bus op, geen geld terug….dik in ´t zak gezet.
Uiteindelijk viel de rit redelijk mee en zijn we om 04u30 ´s nachts dedropt in Samaipata, zo´n 120 km voor Santa Cruz. Op dat uur moet je natuurlijk niet meer aankloppen om een bedje te vinden, dus noodgedwongen zijn we voor een paar uurkes Nick en Leen de Clochards geweest. Slapen op ´t straat valt best mee, ´s morgens hadden we direct Bolviaanse vriendjes die ons uit meedelijden zelf lekkere empanadas bezorgden.
Samaipata is helemaal omgeven door groen regenwoud, nl. Het Parc Nacionale Omboro, vol met vlinders, vogels en ander gevaarlijk wild. Dat hebben we dan ook weer van dichtbiij gaan bezien met enkele andere toeristen. Zo hebben we kennis gemaakt met een Zweeds koppel dat net een kindje hadden geadopteerd. Een pracht van een Nelly, zo lief en schattig. Met hen zijn we dan verder getrokken naar Santa Cruz waar we een nachtje bij hen in hun luxe hotel mochten overnachten. Echt de moeite om te horen hoe heel de adoptieprocedure verloopt en te zien hoe gelukkig zij nu zijn.
Na enkele uurtjes te plonsen in hun zwembad, zijn we met ons 2tjes naar de Chinees gaan eten, wat mega was. Die kan zeker tippen aan de Chinees van Sint Niklaas. (´t was wel geen kreeft).
Slapen bij de Zweden om om 03u ´s nachts de taxi te nemen naar de luchthaven, jaja want we vliegen naar Brasil….

Foto´s: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600073518085/

Uyuni - Potosi - Sucre (Bolivia)

2007-04-13T20:59:00.000+01:00

02/03/07 - 07/04/07

Na onze vermoeiende jeeptrip, hadden we er een paar rustigere dagen opzitten. Van stadje naar stadje, op ‘t gemakske van de één gammelbus naar de andere.
Zo zijn we vanuit Uyuni verder doorgetrokken naar Potosi, het hoogstgelegen stadje van de hele wereld nl. 4070m. Heel rustig en gezellig en maakt deel uit van UNESCO Werelderfgoed. Is gekend om z’n zilvermijnen, die we dan ook zijn gaan bezoeken. Amai ze.....kinderarbeid bestaat dus echt nog wel, 12 jarigen die daar hard labeur verrichten, is daar de normaalste zaak. Heel primitieve toestanden, geen ISO normen....en verdienen wel 3,5 euro per dag. Wij hebben dus echt niet te klagen!
Verder hebben we in Potosi nog lekker gegeten en gedronken voor geen geld, en dan is het echt feest natuurlijk. Fondue met een literke plaatselijke cocktail voor 10 euro.
Van Potosi naar Sucre, de hoofdstad van Bolivia en ook deeluitmakend van UNESCO Werelderfgoed. Witte koloniale gebouwen tegen de bergflanken, veel cathedralen, kerken, pleintjes, verder niet veel grootste activiteit te beleven buiten lekker en goedkoop eten. Wel zijn we iets buiten de stad naar echte voetafdrukken van dinosaurusen gaan kijken. Blijkbaar bevinden zich hier de meeste afdrukken. Wist eigenlijk heel weinig over die beesten maar weet nu dat den Trex de gevaarlijkste ooit was.
Bolivia is toch wat apparter dat Argentinië en Chili. We zijn nu toch wel af en toe gechoqueerd van wat we allemaal zien. Tijdens de bustrip van Uyuni naar Potosi zagen we een vrouw haar kind slaan met een broeksriem. Verder passeerden we een wei met hinkende ezels omdat hun poten waren samengebonden. En zagen in het centrum van Sucre een oud Boliviaans madammeke op haar hurkje een goed kakske doen.
En zo gaat onze trip verder....met de bus naar Santa Cruz….15 uur onderweg.

Foto´s: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600073684190/

Jeeptrip naar Salar de Uyuni (Bolivia)

2007-04-03T03:38:00.000+01:00

31/03/07 - 03/04/07

Na een rustige week op Paaseiland, waren we weer helemaal fit om er terug stevig in te vliegen…..terug naar de woestijn in San Pedro de Atacama om vandaar uit met jeeps door het woeste landschap naar Bolivia te trekken.
Met 6 man hobbeldebobbel, knots, boem, pats een nieuw land binnen. Met een 3 daagse trip zijn we langsheen vulkanen, lagunes in verschillende geuren en kleuren, geysers, flamingo’s en nog meer van dat moois gereden en dit op een hoogte tusssen de 4500 en 5000 m. Dat voelt heel raar aan, alles wat je doet is een mega inspanning! De eerste dag hebben we afgesloten aan aan Laguna Colorado op 4600 m. Waar ‘s avonds ons goed geamusseerd hebben met het spelen van UNO. De nacht zelf was ijskoud en iedereen voelde de hoogte in z’n hoofd.
De tweede dag om 08u in de jeep op weg naar de volgende lagunes en vulkanen, maar deze keer was het een echte vermoeiende rit….er kwam geen einde aan en je moet weten dat het enkel ruwe zandwegen zijn, gene E17. Om 17u aangekomen aan de Salar de Uyuni, de hoogste en grootste zoutvlakte van de wereld met een oppervlakte van 12000 m2. Een mooie volle maan werd weerspiegeld op de vlakte, maar nadien een hevig onweer.
Dag 3 met de jeep de oneindige zoutvlakte op, het weer was gelukkig beter maar er bleven wat wolkjes hangen. Zoals iedereen die op de zoutvlakte staat, hebben we natuurlijk ook de nodige onnozele foto’s gemaakt, want dat hoort erbij!
En zo zijn we gepekeld toegekomen in het dorpje Uyuni waar we ons al laten gaan hebben in souvenirwinkeltjes. Alles is hier zo goedkoop…onze koopkriebel is wakker geworden.
Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600044434998/

Rapa Nui – Isla De Pascua – Easter Island – Paaseiland

2007-04-03T02:27:00.000+01:00

21/03/07 – 29/03/07

Bloggerdebloggerdeblog……Hier zijn we weer.
Om van iedereen zijn gezaag vanaf te zijn, zullen we jullie niet langer meer in spanning houden…..
Ja, wat doe je zoal rond deze tijd van het jaar? Paaseikes eten, op paashazen jagen of zoals wij naar Paaseiland vliegen. Ne mens verdient al ne keer wat rust op zo’n idyllisch eilandje, midden in de Stille Oceaan, ver weg (4000 km) van de bewoonde wereld.
Na al onze wilde avonturen van de afgelopen weken hebben we het vliegtuig genomen vanuit Calama (N-Chili) richting Santiago en vandaar naar Paaseiland. Een luxe vliegtuig waar we rijkelijk met Chileense wijn werden bediend en zo werd het een zeer plezante vlucht…niet moeilijk om je dat in te beelden….oléoléhuplaké
Landen op Rapa Nui (=Paaseiland) is ook een ganse belevenis. Een eilandje van 17km doorsnede, dan moet je als piloot goed mikken want anders is het zwemmekezwem…..
Goed geland en dan overvalt het zwoele je onmiddellijk. Iedereen krijgt een bloemekeskrans om als welkomstcadeautje. Uitgezonderd Leen Devillé en Nick Van Raemdonck, want ons Nickje had geen geduld te wachten tot wanneer de Franse Bond Van De Gepensioneerden hun bloemekeskrans over hunne “permanent” kregen.
Aangekomen op camping Minihoa, zonder bloemekeskrans weliswaar, waren we direct in flipflopstemming. Gezellig sfeertje, aan het water, golven die neerslaan op de rotsen….super. Een mooi plekje uitgekozen voor de tent en dan lekker frisse Pisco Sour drinken. Wat wil ne mens zoal meer?
We hebben er snel leuke Chilenen, Francaisekes, spleetoogskes leren kennen, wat die week extra speciaal maakte.
Jullie moeten echt niet denken dat we daar op ons tam gat gezeten hebben (hè Liesbethje). We hebben een scooterke gehuurd om heel de week 2x2 het eiland te verkennen. Nick als piloot, is gewoon doel voor ogen, weg of geen weg, vulkaan of gene vulkaan…..overal zijn we opgereden en zo het eiland verkend. De scooter heeft m.a.w. gediend en hebben er natuurlijk weer alles uitgehaald.
Op dat eiland hangt er heel wat cultuur rond, waar zelfs nog maar heel weinig van geweten is. Maar wat het eiland typeert, zijn de Moai’s, dat zijn gigantische beelden gemaakt uit vulkanische steen en zouden een beschermende functie gehad hebben. Heel Rapa Nui staat vol, echt mysterieus. Dus van de ene Moai naar de andere Moai op onze scooter….puur cultuur!
En dan heb je de Rapa Nui bevolking zelf, die er nog lekker ruig uitzien, toch wat de mannen betreft! In hun bloot bovenlijf, bruin en pezig zie je ze op hun paard zonder zadel voorbij galopperen,….grrrrr… En dan wat de vrouwen betreft (volgens Nick): lekkere zwoele dames, lange zwarte haren met een bloem erin, prachtig lichaam….miauwwwkes.
En nu toch wel het hoogtepunt van de week….wat is er romantischer dan trouwen op Paaseiland? Allemaal nieuwe vrienden, een feestje waar er speciaal voor jou lekker eten wordt voorzien, een locaal Rapa Nui bandje dat voor de juiste sfeermuziek zorgt….jaja…het overkwam ons. Jullie mogen het allemaal weten…...................

dat Chileens koppel dat we daar ontmoet hebben, zijn dus op Paaseiland in het geheim getrouwd met ons, de Francaisekes en spleetoog Sook with brother als genodigden. De max van een feestje met heel veel lekkere drankjes!
Buiten feesten en cultuur mag er weer wat eten zijn. Rapa Nui zo ver van de bewoonde wereld maakt dat eigenlijk al het eten ter plaatse zeer duur is, echt niet fijn voor lekkerbekken als ons. Maar in al dat water rondom zitten natuurlijk veel viskes, en da lusten de Nick en de Leen ook al ne keer geire. Nick had die locals al goed bezig gezien hoe zij aan ‘t vissen waren ….volgens Nick hadden ze op 5 minuten wel 20 vissen gevangen….kan niet moeilijk zijn. Hup, wij de scooter op naar de winkel om vishaakjes en visdraad en 10 minuten later mijn Nickje als nen echte Rapa Nui-er aan ‘t vissen. Een half uur later……geen enkel viske, nada…triestig. Ander plan dan maar…. naar de haven waar we de vissers al reuze tonijnen hadden zien binnenbrengen en zo’n stukske tonijn kan ook wel smaken. ‘t probleem daar was dan weer dat je de ganse vis moest kopen en eerlijk gezegd, zo nen honger hadden we ook niet om even 35 kg binnen te spelen. Maar zoals we zijn, opgeven kennen we niet en ondertussen hadden onze vriendjes van de camping ook al goesting gekregen. Dus met de hele bende naar de haven waar onze Chileense vrienden met de vissers zijn gaan negocieren om toch een stukske van 5 kilo te verkopen. Ondertussen kregen wij animatie van enkele reuze waterschildpadden die af en toe hun kopke boven kwamen steken. Eind goed al goed, ‘s avonds met z’n allen lekkere rauwe tonijn onder de vorm van sushi en sashimi’s. zaaalig!
Jullie zien, weer een fantastische week beleefd en met een voldaan gevoel konden we Rapa Nui verlaten.
Aan de incheck merkte we echter dat onze vlucht naar Santiago 2 uur vertraging had, waardoor onze verbinding van Santiago naar Calama niet meer mogelijk was. Wat maakte dat we een nachtje in Santiago moesten doorbrengen, maar dat werd snel geregeld door de luchtvaartmaatschappij….na een weekske kamperen ....wij richting het Sheraton Hotel in Santiago. Onze rugzak werd voor ons naar onze luxe kamer gedragen zodat wij ondertussen nog snel naar het restaurant konden op onze sandalen om ne chique diner binnen te spelen…..reizen kan toch zo vermoeiend zijn….! Geeuw

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600044128828/

Even niet bereikbaar......

2007-03-21T02:28:00.000+01:00

Piep....jammer, we zijn even niet bereikbaar....

Steden bezoeken, bergen en vulkanen beklimmen, trek- en fietstochten ondernemen, raften, sandboarden,.... dit alles is zo vermoeiend dat we hoogdringend toe zijn aan een welverdiend weekje vakantie. En we hebben als bestemming gekozen.....????????? wordt vervolgd......

Tot gauw!

Nick en Leen

San Pedro De Atacama (Chile)

2007-03-21T02:19:00.000+01:00

18/03/07 - 20/03/07

En zo terug een busrit van Argentinië naar Chili. Deze keer geen nachtbus maar een stinkbus. Net vertrokken uit Salta, stond er al een file van Chilenen en Argentijnen aan de WC van de bus. Volgens ons had iedereen serieus last van krampkes, want heel de rit van 12u hebben we dit geroken. En om het WC avontuur nog wat straffer te maken, viel er op een bepaald moment op 4200 m in een scherpe bocht toch wel een dikke bomma uit het toilet, rolde de gang in met de benen omhoog en met de nylons op haar enkels. Pijnlijk maar ook wel grappig. En om af en toe eens een ander geurke te hebben, werd het kindje naast mij hoogteziek en kotste er op los. Zuur geurtje…..

Kuch, kuch…puf puf, aangekomen in San Pedro de Atacama. Een klein gezellig dorpje gelegen in een oase in de droogste, ruwste woestijn ter wereld. Van hieruit leuke, interessante uitstapjes gedaan naar de El Tatio Geisers, waar we om 4u ‘s ochtends moesten vertrekken, ijskoud….. om zo de grootste activiteit van de geisers waar te nemen. Onze gids had bij zonsopgang voor een lekker ontbijt gezorgd met eikes gekookt in de geisers. In de late namiddag zijn we naar Valle de la Muerte getrokken om de ruwe, prachtige landschappen te bewonderen en ‘s avonds afgesloten met een zonsondergang in Valle de la Luna. Romantisch….
Vandaag, stof in de oren, in de mond, tussen de r**t, want hebben vandaag een nieuwe boardsport leren kennen: sandboarden….op de duinen van de Atacama woestijn. Fietske en plankse gehuurd en wij de woestijn in. Het was mega, alleen spijtig dat er geen liftje te bespeuren was en na enkele keren de duin oplopen, waren we dood!

Foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600012442081/

Salta en Road trip

2007-03-18T02:24:00.000+01:00

Zo trekken we verder naar het Noorden van Argentinië; Salta. met de nachtbus. Een 16 uur durende rit. ‘s Nachts rijden bespaart ons steeds een overnachting en heel veel tijd. Het leuke aan die bussen is dat de zetels bijna volledig plat kunnen zodat je toch redelijk kan slapen. (als er gene snurker of protter op de bus zit, wat dikwijls het geval is). Je krijgt nog een maaltijd, een dekentje en meestal wel ne goeie film. Maar deze keer was het anders. Ja ja…..er was potverdikke animatie voorzien….BINGO TIME in het Spaans….al die getallekes,echt niet simpel….niets gewonnen dus….en da’s niet eerlijk.
Salta is ook weer een gezellig dorpje maar eigenlijk al het mooie is rondom te zien. Met een gehuurde Chevrolet Corsa maakten we een avontuurlijke tweedaagse roadtrip.
Dag 1;
Met een propere wagen wijle weg…..een half uurtje later door het eerste dorpje waar Nick al direct een winkeltje zag met; Coca Y Bica. Daar hebben we een lading cocablaadjes ingeslagen om zeker niet hoogteziek te worden tijdens de rit naar 4200 m hoogte.
Een half uur verder…..serieus obstakel……de weg was weg….in de plaats daarvan een bergrivier waar we door moesten geraken. Samen met nog een paar andere Argentijnen hebben we daar een half uurke staan twijfelen, want dat rivierke was toch wel diep, nl tot aan Nick z’n kniekes. Den eerste felle Argentijn vlamde er met z’n pickup door maar dat was toch niet zo gezond voor zijnen onderkant. Den tweede felle, was den Belg Nick Van Raemdonck, met een gehuurde wagen waar ne serieuse waarborg op plakte, maar soit geen probleem….vlam er door. Krak. Boem. Splasch….gelukt!
En zo weer verder op en door zand, stenen, putten, modder om te genieten van de prachtige landschappen. Zo variërend; reuze cactussen, grillige gekleurde rotsformaties….zoutvlaktes waar we echt wel op wilden! Dus wij met de wagen, vroem een modderwegske in richting het zoutmeer. Weeral heel spannend want dat wegske was niet bedoeld voor auto’s en zeker gene gehuurde met ne waarborg van 2500 euro.
De trip gaat verder, niets te zien buiten een heel mooie omgeving en nog wat beestjes hier en daar…vooral ezels, heel veel gepimpte lama’s en ne verloren gelopen “inca” die ons deed stoppen en aqua, aqua riep! Diene mens hebben we natuurlijk wel geholpen.
Na 10 uur onderweg, aangekomen in een gezellig bergdorpje om daar de nacht door te brengen….maar eerst nog eens lekker gaan eten in het plaatselijk restaurantje. Na zo’n gezellig dagje met heel veel van die lieve pluizige lama’s, stond op het menu toch wel lama zeker!…mmmm…..wel zacht vlees, lekker!
Dag 2;
Weer op weg. Gezellige bergdorpjes gezien en terug richting Salta. De wagen eerst afgewassen vooraleer we hem terug binnen brachten want hij zag er echt schandalig uit.

Foto's; http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600005686187/

Mendoza Argentina

2007-03-18T02:20:00.000+01:00

Met een lekkere barbeque hebben we afscheid genomen van Valparaíso om weer met de bus richting Argentinië te trekken.. Deze keer naar de wijnstreek Mendoza die we smakelijk verkend hebben op ne blauwe tandem. Van wijnbodega naar likeurfabriek en zo verder naar een gerenomeerde delicatessezaak. En daar is het ons toch weer gelukt om gratis eten en drinken te arrangeren !!
Terug aangekomen in onze hostel, hebben we zwemmekezwem gedaan in ons zwembad….zalig!
En om ons adrenalinepeil hoog te houden, hebben we de dag nadien een raftingske gedaan in de Rio de Mendoza. Kan wel een nieuwe hobby worden, ‘t mocht alleen iets ruiger van ons……
Foto’s; http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157600002017565/

Valparaiso - Viña Del Mar

2007-03-14T00:26:00.000+01:00

Van Santiago naar de Chileense kunst: Valparaiso
Een havenstadje van 300 000 inwoners die in kleurrijke huisjes wonen, neergepland tegen de bergwanden met uitzicht over de baai. Ook hier zijn we weer in een leuke hostel terecht gekomen: Casa Kreyenberg.
Typerend voor Valparaiso: overal in de stad zie je kunstenaars schetsen maken, mensen zijn zeer bijgelovig, arm, en kennen enkel Valparaiso.
Bij aankomst had Nick serieus last van een kater, en maar puffen en zagen......bleek achteraf ne kater van 39 graden koorts te zijn. Maar met mijn goede zorgen was hij de volgende dag weer zo fris als een vis! En nog goed nieuws.....Nick vond het al enkele weken heel stoer om z’n baard en snor te laten staan maar wegens toenemend protest, heeft hij toch moeten buigen!
Na 2 dagen Valparaiso hebben we een uitstapje gemaakt naat het meer mondaine Viña Del Mar om een dagje on the beach te liggen, maar vanaf het moment dat de zon mijn bleek vel zag, is ze haar snel gaan verstoppen.
Wel leuke beestjes gezien eerst een pelikaan en daarna een zeeleeuw die voorbij kwam gezwommen.

Foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157594586998627/

Santiago De Chile

2007-03-14T00:18:00.000+01:00

Lekker stinkend aangekomen in Santiago de Chile, hebben we de max van een hostel gevonden. Gelegen in een historisch gebouw, bovenste verdieping met uitzicht over Plaza Des Armas. Dit is een leuk pleintje midden in het centrum met een gezellige ambiance, straatmuzikanten, kunstenaars, wakko mensen, dikke Chilenen..... wat wil je met hun eetcultuur. De locale specialiteiten verkennen was daar echt de moeite.
Zo stond op het menu: hotdogs, hotdogs en nog eens hotdogs met een mjammiesaus erover. Onze cittyhopping was rondslenteren, gezellig alle eetkraampjes en drankstallekes uitproberen, en natuurlijk genieten van het prachtige uitzicht van op ons terras met de nodige vino erbij.
Actiefoto’s zijn even ingeruild voor veel eetfoto’s : http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157594586960835/

Osorno en Parque Nacional Puyehue (Chili)

2007-03-08T00:47:00.000+01:00

Jaja, met een pijne poep op weg naar Chili.

Er is een heel mooi nationaal park gelegen net over de grens met Argentinië nl. Parque Nacional Puyehue met vulkanen, meren, warmwaterbronnen en geisers. Dit is alles is te bezichtigen met een 4 daagse trek.
Dus in Bariloche hebben we de bus genomen naar Osorno in Chili. Osorno ligt nu net voorbij dit park en om geen tijd te verliezen hadden we met de busmaatschappij geregeld dat ze ons vlak aan de ingang van het park moesten afzetten. Dus moesten we wel al ons eten voor de 4 daagse trek meenemen uit Argentinië. Bij de vorige grenscontrole hadden ze enkel de handbagage gecontroleerd, dus no problemo......Leenus en Nickos hebben hun brokje kaas, gerookte ham, ajuin, paprika, kool, dulche de leche,....(forbidden goods) allemaal in de grote rugzak gestoken want daar komen ze blijkbaar niet controleren. Dus rijden maar met de bus doorheen het Lake District in Argentinië naar de grens....Eerste grenscontrole in Argentinië....honden die al eens mochten snuffelen aan willekeurige bagage, gelukkig niet die van ons !!!! Geen probleem, terug het busje in op weg naar de volgende grenscontrole van Chili. Echt....boenkeboenk, de kofferruimte van de bus wordt open gedaan en alle rugzakken worden uit de koffer gehaald. Net hiervoor hebben we op erewoord een document moeten ondertekenen dat we geen groenten, fruit, vlees, kaas, gedroogd fruit en dergelijke invoerden, dus niets aan te geven hebben. Elke overtreding will be punished by jail ! Owkay, niets aan te geven ! Maar....op een echte controle hadden we dus niet gerekend en zeker niet dat alle rugzakken op een transportband werden gelegd om gescand te worden. Wij gingen dood...zag mij al zitten in de Chileense gevangenis....maar wonder boven wonder, hebben ze niets opgemerkt. Maar dit willen we echt niet meer meemaken....stom. stom. stom!
Een uurtje later zijn we echt in de middle of nowhere gedropt nl. Anticura. En zo konden we aan onze trektocht beginnen: van Anticura naar Baños de Caulle.
Dag 1:
10,5 km waarvan 1070 m stijgen, de trektocht begint door een echt elfen-, trollen-, fregels-landschap doorheen een mooi regenwoud. Zo kreeg ik plots 2 modieuse bamboewandelstokken van Nick in m'n pollekes gestopt om aan een mega klim te beginnen. Zo stijl omhoog, nog nooit gedaan en willen we niet echt meer direct doen...er kwam geen einde aan. 5uurtjes bergop wer uiteindelijk beloond met een mooi kampplaatsje aan de voet van de vulkaan Puyehue, een prachtige zonsondergang en een ferme maaneclips als afsluiter van de vermoeiende dag.
Dag 2:
Naar de top van de vulkaan, over de losse lava stenen, 3,5km waarvan 630 m stijgen.....haphap naar adem. En dan wwwwwwaaaaaaaaaaaaaaaauuuuuuuuuuuuuuw: een echte krater. Raar dat de aarde zo'n dingen kan doen en zo af en toe protjes van lava laat. straf! Van hieruit konden we ook nog andere vulkanen zien: zoals vulkaan Osorno, vulkaan Lanin, Choshuenco, Casablanca, Tronador,....
Terug naar beneden om verder te trekken naar de Baños de Caulle: natuurlijke warmwaterbronnen waar je echt een badje kan nemen....14,5 km verderop doorheen een ruig landschap dat veel weg had van een maan- of mars landschap.
De pijne voetjes, schouders, rug werden echt snel vergeten als we daar in ons adamkostuum in de Baños lagen.....zalig.
Tot er nen Duitser en 2 Israëli bij kwamen liggen, hebben we ons terug wat aangekleed.
Dag 3:
Minder mooi weer, mieserig, wat mistig....maar wij als echte berggeiten staan weer al klaar om de trip verder te zetten naar de geisers. 11km verder, meerdere malen moesten we een riviertje overspringen want ik echt niet kan met de kapotte knie, dus na enkele keren schoenen aan en schoenen uit, had ik toch besloten om steeds met mijn sandalen doorheen de ijskoude riviertjes te gaan...pijnlijk maar geen gezever met natte voeten en natte kousen. Jammer van het weer maar die geisers was ook weer de moeite, broebelende modderpoelen, stoom dat uit de grond komt, geur van rotte eieren, puur zwavelzuur. Na dit te hebben gezien, keerden we terug naar de Baños om ons tentje af te breken en af te zakken naar ons eerste kampplaatsje. Het weer werd minder goed en er kwam meer mist op draven. Het Israëli's koppel Adam en Eva wilden graag met ons mee omdat ze zelf schrik hadden hun weg te verliezen. Gezellig met ons 4 door de mist op zoek naar de volgende wegwijzer....dit was gezellig tot een half uur later want toen begon het te draschen dat het niet normaal was....sop sop , met natte voeten verder trekken naar de hut. Er werd geen woord meer gezegd, alleen stappen stappen en naar de weg kijken, niet rusten en gaan met die banaan.....record verbroken!
Aangekomen aan het hutje, hebben we alles uitgespeeld, droge kledij aangetrokken en ons proberen opwarmen aan een klein stoofke dat in die hut aanwezig was....wat toch wel lukte.
Dag 4:
Vroeg opgestaan om de steile helling van dag 1 weer af te dalen met nog zeer vochtige kledij aan....ook hier record verbroken want 2,5u later stonden we al beneden.....zalig. Soms vragen we ons ook wel af waarom we steeds weer willen afzien...een beetje masochistisch, niet?
Verlangend naar een douche, naar een volgende bestemming, volgende hostel moesten we ons trip verder zetten naar Osorno, maar omdat we daar helemaal alleen tussen de frambozenvelden stonden, heeft mijn Nickje een lift geregeld naar Osorno en dit met de max van ne camion....100 km met ne supervriendelijke camionchauffeur, 5 woorden Spaans en toch heel gezellig. Ik werd al direct Claudia Schiffer with the red nose gedoopt en Nickje werd Marlon Brandon.
Uiteindelijk hebben we in Osorno een nachtbus kunnen regelen naar Santiago en zijn we nu pas gewassen....erg hè....al een chance dat niemand van jullie erbij was....!
alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157594576100967/

Bariloche en Parque Nacional Nahuel Huapi

2007-03-07T13:43:00.000+01:00

Bariloche,een heel gezellig stadje omgeven door meren en gelegen in het Parque Nacional Nahuel Huapi. Gekend om z’n lekkere chocolade (mjammie) en het lijkt een beetje op een Zwiters bergdorpje met rondlopende Saint Bernards.
Dus na het badkamerincident zijn we aan onze verkenningstocht begonnen. Leuke hippe winkels, nog steeds met zomersolden en alles is sowieso al eeen pak goedkoper. De koopkriebel hebben we kunnen onderdrukken maar zijn ons gaan troosten met de beste chocolade die we ooit al gegegeten hebben. In een leuk winkeltje Mamuscka hebben we kwijlend een doosje vol verschillende soorten chocolade gekocht.....mega lekker !!!!
En die dag kon het niet op, na 6dagen trekken hebben we onszelf dan ook maar eens getrakteerd op een lekker etentje: 350 g beef de Chorizo met frietjes en een frisse pint van 600 cl.
Zo hadden we weer energie om de volgende dag er nog eens stevig in te vliegen: een mountainbike tochtje door het Parque Nacional Nahuel Huapi....70 km rond de meren van Bariloche.Prachtig! En zo de dag nadien met een pijne poep en stijve spierkes de bus op naar Chili.
Foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157594574023285/

Puerto Natales en Torres Del Paine

2007-03-01T22:44:00.000+01:00

En zo zaten we weer op de bus en deze keer richting Puerto Natales in CHILI !!!!! Dit is het stadje dat dan weer toegang geeft tot het Parque Nacional Torres Del Paine. 5 uurtjes op de bus, hobbel de bobbel met een grensovergang tussen Argentinië en Chili. Busje op en busje af met paspoortcontrole in Argentinië en in Chili zelfs volledige controle van de bagage want je mag niets van vlees, kaas, fruit, enz invoeren. Maar ja, wij hadden wel ons voorzien om heel die rit ook aangenaam te maken met ne volle pot Dulche De Leche (dit is de plaatselijke lekkernij, soort caramel om op je boterham te smeren = verslavend), kaas, toastjes en nog een paar chocotoffs van de carolinepien. Aan die grensovergang was er zelf controle dat er niets op de bus achterbleef. Dusss zo stonden we in de rij met onze rugzak vol lekkernij en al wat met angstzweet en zweetpollekes....en kweetnie hoe dat het komt maar ik zou nu toch niet geraag in de bak geraken voor ne pot Dulche de Leche en kaas mee te smokkelen. Dus hebben we in een heel snelle handeling vlug alles in de vuilbak gegooid.....en de chocotoffs die hebben we wel bewaard.....en zo aan de controle mooi kunnen passeren!!! Spannend hè
Puerto Natales is echt een lelijk dorpje, plots heel veel lelijk volk en de supermarkten verkopen niet zoveel lekkers als in Argentinië en zelfs 4x zo duur. Maar je hoeft er uiteindelijk alleen maar je inkopen te doen die je nodig hebt voor je 6 daagse trekking. Zo hebben we een warme nacht beleefd in een gezellige hostel om de dag nadien met een paar kilo spaghetti en muesli en ne salami te vertrekken naar Torres Del Paine. Nick had al snel ne wandelstok voor mij gevonden om Leen met het manke been dus overal heen te krijgen. Torres Del Paine is een zeer gekend en de W trekking is een favoriete trektocht die alle hoogtepunten van het park omvat, en de tocht heeft de vorm van een W.
Dag 1:
Onze eerste dag begon met een serieuse klim richting de Torres, dit zijn 3 graniete pieken van 3000 meter hoog. Met een zonnetje en 30 graden en een rugzak van 15 en 20 kilo werd dit al snel zweten geblazen.... tot we boven waren aan de camping. Tentje opgezet en dan een laatste stukje klauteren over heuse rotsblokken, morenen om zo bijna aan de voeten van de Torres te komen. Heel die weg omhoog zie je de Torres bovenalles uitsteken maar pas als je helemaal boven bent, word je echt verrast door hun grootsheid die omgeven is door een meer.Uniek!
´s avonds ons gamelleke gekookt: puree-pattatjes uit een zakje met worstjes, ajuintje en een tomatensausje, cullinaire hoogstand.
Dag 2:
Om 5u `s ochtends wekker gezet om hetzelfde geklauter opnieuw te doen maar met koplamp op en dit alles om de mooie zonsopgang mee te maken op de Torres wat een echte aanrader is. We waren zeker niet alleen die dit deden, maar wij waren wel de enigen die ons vuurke meehadden om een lekkere tas koffie daar te maken.
Hebben nog een wandeling gemaakt daar in de buurt en dan weer naar beneden naar een gezellige camping met douches en proper WC´s. Zaten net in de film „a neverending story“
Alles leek surrealistisch, paardjes die rond de tenten lekker het gras aan het kauwen waren, wolkjes die net geschilderd waren, kabbelend riviertje, blablabla, misschien wat melig voor iedereen, maar het was wel zo, nam!
Dag 3:
Een dagje rond het meer, naar de volgende gratis camping 7u wandelen was het vooruitzicht maar redelijk plat. Dus wij dachten olé olé, dat gaat een makkie worden. Maar dat viel dik tegen, het was warm, de rugzak begon tegen te steken, het was constant bergje op en bergje af, wel geen grote hoogte verschillen maar ik begon het wel te voelen in mijn knie en mijn rug. Het einde was in zicht, het laatste uurtje dat we moesten wandelen was weer een plezier tot ik af en begon te stroempelen en zo mijn voet omsloeg en dan mijn knie die uit de bocht vloog en ik op de buik in een echte Calafate struik met mijn gezicht belandde. Kerm, kerm, van de pijn, even Nickje roepen om hulp.....hoor ik ondertussen een paar helpende trekkers vragen aan Nick: Does She need aid? Waarop mijn lieftallig Nickje zegt: oooh no, she has a bad knee, it will be better. Zo stapten ze over mij heen en ik lag er nog steeds op mijn buik met mijn gezicht in die struiken en met diene rugzak op vol spaghetti, muesli en nen halve salami.
Na een kwartier werd het iets beter en ben dan hinkend richting camping gewandeld. Bijna aangekomen, een abnormaal gedonder ....verdorie seg, nu nog slecht weer op komst. Maar wat bleek, we hadden uitzicht op een gletsjer bovenop een berg en zagen de ene lawine na de andere naar beneden donderen wat dus ook het serieus gerommel meebracht!
Dag 4:
Hier wil ik eigenlijk wel eens het verhaal vertellen over de discussie van het matteke: Nick heeft een luxueus, opblaasbaar matje dat eigenlijk wel heel comfortabel ligt. Ik, daarentegen, heb nog steeds zo’n plat matje van toen ik 14 jaar was en mijn eerste trektochtjes deed. Pure nostalgie, maar kost wat kost wou ik alleen mijn matje meenemen en niet overgaan tot de aanschaf van zo’n opblaasbaar ding. Nickje had me zelf eentje geregeld van de Max, maar nee, leen ligt liever op haar eigen spul dat al zoveel jaren dienst gedaan heeft. Ondertussen heb ik daar al zo’n spijt van gekregen want ik voel ook wel dat ik geen 14 meer ben. Dus Nick vindt het ook zeer leuk om mij alle dagen hier mee te pesten. (ondertussen heb ik wel al zo ver gekregen dat we om de dag wisselen om op het matje te mogen slapen )
Dus deze dag voelde ik de kwalen echt wel hard dat we het wat rustiger aan hebben gedaan, een wandeling van een 5 tal uurtjes was lekker chill en het was trouwens toch niet echt mooi weer.
Dag 5:
Terug beter weer, terug frisse moed en we zijn weer weg ook op het gemakje, een uurtje of 2 maar naar de volgende camping....en we zongen er een liedje bij.....10 kleine negers en .......toen wisten we het niet meer. 10 kleine negers die zwommen naar de zee, nee dit is het ook niet, help, help....kan iemand ons het vervolg geven want we breken hier dus al enkele dagen ons hoofd over, en nu dat we toch over zo’n zaken bezig zijn....hoe ging het ook alweer met: kamperen is een echte heuse sport waarbij..........ook hier graag het vervolg voor.
Aangekomen op de camping hebben we een literke wijn gedronken en zelfs dan kwam het vervolg van de liedjes ook niet !
Dag 6:
Wat een nacht dat we beleefd hebben, hier hebben we dus echt te maken gehad met het echte weer uit Patagonië. Zware windstoten, regen, koude, maar onze tent heeft het overleefd ( in tegenstellling tot andere) en onze slaapzakjes gaven genoeg warmte, al een chance !
Opgestaan en gewacht tot het weer wat beter werd en toen aan onze laatste tocht begonnen richting Glaciar Grey, vergelijkbaar met de Perito Moreno maar iets kleiner van omvang en niet die krakende geluiden. Maar zeker de moeite waard. De tocht was 22 km en heeft 7u geduurd, deze keer zonder rugzak....zalig. Het weer was wel minder maar ook wel leuk, zo’n hevige wind, sommige momenten hadden we het moeilijk om recht te blijven staan.straf ze!
Dag 7:
Weer een winderige nacht in de tent zowel binnen (hè Nickje) als buiten.
Alles opgebroken en de boot genomen naar het ophaalpunt waar we terug de bus namen naar Puerto Natales.
Daar een laatste nacht doorgebracht om dan aan een 36uur durende trip te maken richting Bariloche (Argentinië). Waar we dus nu weer in een zeer gezellige hostel zijn aangekomen.
Wel al even de badkamer doen overstromen.....maar zo kennen ze ons hier ook weer al!

Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157594564290974/

El Calafate + Perito Moreno

2007-03-01T22:38:00.000+01:00

Hier zijn we weer…heel veel te vertellen, zo veel, dus beginnen we vanaf het begin….
Vanuit Ushuaia hebben we een binnenlandse vlucht genomen richting El Calafate omdat het echt niet zo makkelijk is weg te geraken uit Ushuaia met het gewoon openbaar vervoer.
El Calafate is een klein gezellig dorpje dat een toegangspoort is naar verschillende natuurparken, waar we natuurlijk wel eens een kijkje willen nemen, hoe schoon het daar wel niet is.
Na een uurtje vliegen, stonden we weer gepakt en gezakt om een nieuwe slaapplaats te zoeken en deze keer werd het kamperen op de plaatselijke camping. Proper, gezellig en vol met Argentijnen die hun weekendje daar kwamen doorbrengen. Overal had je er mini-barbeques, waar die mannen om 22u lekker, rustig hun stukje vlees aan het grillen waren. Dit is echt typisch Argentijns, een stukske vlees dat eten die mannen wel ne keer geire en dat met de plaatselijke hitparade op de achtergrond.
De volgende dag trokken we naar het Parque Nacional Los Glaciares, waar zich de spectaculaire Perito Moreno Gletsjer bevindt. Daar sta je dan, met uwen neus bijna tegen die gletsjer, die echt schreeuwt en kraakt, net spookjes die allemaal op een rij staan en een voor een het meer inspringen. Grote ijsblokken kraken om de zoveel minuten van de gletsjer en vallen boef baf het water in. Zo ongeloofelijk, machtig, hebben er 4 uur naar staan kijken. En om zo’n dagske af te sluiten hebben we ons ook een stukske vlees gegrild.... mjammie.
En dat kamperen bevalt ons wel, tentje, slaapzakje, lekker stinken naar het vuur. Kregen er zelf een zwerfwaakhond bij die heel de nacht aan de deur van onze tent geslapen heeft en die af en toe grolde als er iemand de dicht op ons terrein kwam. De dag nadien wanneer we El Calafate wilden verlaten, hebben we zelfs een afscheidsmars van 5 honden gekregen die ons hebben vergezeld tot het busstation.
Alle foto's: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157594564096406/

Ushuaia: El Fin Del Mundo

2007-02-17T00:19:00.000+01:00

Ondertussen hebben we Buenos Aires al enkele dagen geleden verlaten en zitten nu in het meest Zuidelijke stadje van de wereld Ushuaia.
Onze hostel in Buenos Aires was een zeer gezellige, warme hostel waar ze echt van feestjes houden: de eerste nacht waren we echt doodmoe, van onze 30 urende trip, en zijn zowat in een halve coma terecht gekomen, met zo precies wel een feestje op de achtergrond. Onze tweede nacht in BA, waar we er om 03u30 uit moesten om onze vlucht naar Ushuaia te halen was toch wel een heftig nachtje.....we sliepen precies in een discotheek, echt geen oog dicht gedaan en uiteindelijk "gewekt" met Wish You Were Here van Pink Floyd, wat ons redelijk slecht ochtendhumeur weer helemaal goed maakte.

In Ushuaia aangekomen, mochten we onze fleece terug bovenhalen. Ook hier is het zomer maar de temperaturen liggen toch wat lager dan in BA, nl. tussen de 5 a 10 graden. Het doet echt raar om zo te weten dat je helemaal in het Zuiden op de kaart staat. Onze hostel hier is pure luxe, proper, lekker ontbijt.We hebben hier zelfs ne living met superzetels en dit alles met zicht op de Beagle Channel of als je echt goed kijkt op Antartica..... (da's ook niet waar, maar kom, het klinkt wel indrukwekkend heee). De eerste dag hier hebben we daar echt van genoten en een beetje gaan rondwandelen in het mondaine Ushuaia, taxfree en ook super hip volk!
Dag twee...een echt uitstap, we hebben eerst wat rondgehoord wat je allemaal kan doen en zo kwamen we tot een last minute naar Antartica voor een 3000 dollar of naar het Pinguineiland voor 50 euro.....we hebben even getwijfeld maar toch gekozen voor de trip naar de Pinguins. Echt de moeite, zo hebben we bijna elke pinguin op foto die daar rondhuppelde.
Vandaag zijn we naar het nationaal park Tierra Del Fuego getrokken om daar een serieuze wandeling te maken van +- 15 km. Weer kunnen we zeggen dat het enorm prachtig was, zo stil, zo'n mooie natuur, verschillende roofvogels, een paar hollanders, prachtig. Echt ons ding !

Maar om jullie zo'n beetje te kunnen inleven in alles, moet je maar eens kijken naar de foto's.
We hebben tot nu 3 reeksen gemaakt over Ushuaia: sfeerbeelden, pinguins, Tierra Del Fuego.......genieten maar !

Ushuaia: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157594539899288/

Pinguins: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157594539891061/

Tierra Del Fuego: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157594539892547/

We zijn vertrokken!!!

2007-02-13T20:41:00.000+01:00

Buenos Aires

Hier zijn we dan, de tweede dag zit er al bijna op!
Na een redelijk emotioneel afscheid op zaventem, stond ons een meer dan 30 u durende trip te wachten. De eerste vlucht was naar Washinghton, in het gezelschap van 15 jengelende baby's. Na uitgebreid gefouilleerd te zijn, moesten we 6 uurkes wachten in Transit om daarna nog eens 11u te vliegen naar Buenos Aires. Kortom, mega moe aangekomen in onze Hostel.
Na deze 2 dagen hebben we de stad al goed kunnen verkennen. Echt een gezellige stad, hip, mooie mensen, een beetje zoals Barcelona. (grappig detail: 't zijn hier zomersolden)
Je kan hier alles krijgen, wat je bij ons ook kan vinden, spotgoedkoop.
Alle foto's :http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157594534362006/
Morgen vliegen we naar Ushuaia......

Afscheidsfeestje 09/02/07 Café De Mops

2007-02-10T15:19:00.000+01:00

Met vandaag een zware kater kunnen we al zeker zeggen dat het een geslaagd afscheidsfeestje was ! De Mops zal het geweten hebben!!!
Echt leuk dat iedereen (die we zo wat tof vinden) erbij was, 't was een gezellige boel.
We willen bij deze iedereen nogmaals bedanken voor de leuke sfeer, en de vele attenties!

Nagenieten kan op http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157594527725779/

Bye, Bye

Skivakantie Les Arcs

2007-02-04T23:39:00.000+01:00

Naar jaarlijkse traditie zijn de Devilléekes en Co ook dit jaar weer naar de bergen getrokken !!! Dit jaar Les Arcs 1950 als bestemming. Buiten alle verwachtingen in........lag er toch nog wat sneeuw. Met een zonnetje dat heel de week aanwezig was en een leuk gezelschap werd het weer een echt succes ! Voor alle foto's http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157594517460380/

Appartementje te HUUR

2006-11-21T17:20:00.000+01:00

beste vriendjes,
we zijn op zoek naar iemand / koppel die ons appartement bemeubeld wil huren voor een jaartje.
Gelegen in het centrum van Antwerpen: Lange Nieuwstraat 115.
Vrij vanaf februari 07
bestaande uit: living / bergruimte /WC/slaapkamer/badkamer/keuken en terrasje !!!
Stuur deze mail gerust door!
Voor alle info:
leen_deville@hotmail.com
of 0478741286
en alle foto's vind je op http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157594389914324/

Onze zomerreis

2006-10-01T14:12:00.000+01:00

Reizen met de camionette is echt zalig.
Zo zijn we ook dit jaar er weer op uitgetrokken. September 06, twee weken on the road naar Spanje en Frankrijk op zoek naar leuke kitespots en mooie golven om te leren golfsurfen !!
De eerste week hebben we vooral in de baai van Roses rondgehangen! Zo hebben we wel leuk kunnen kiten tussen dikke roze kwallen yihaaaaaaaaa afgewisseld met veel lekker eten. Verse gegrilde sardientjes, verse dorade, vers, vers...mjammie. En ook af en toe wat cultuur zoals het bezoekje aan het Dali Museum. Een tussenstop in Barcelona om daar ons mama en papa goeiedag te zeggen en het avontuur mee te beleven van bestolen te worden :-(
Onze trip leidde ons uiteindelijk tot in Hossegor waar er de Quiksilver Pro plaatsvond; met sterren als de Kelly Slater en Jarrad Howse. De Jarrad is dan ook wel mijn persoonlijke held geworden. jaja...hij heeft mij opgemerkt tussen alle surfbabes......na een echte surfsessie tussen al die pro's. Zo kwam hij naar me toe.....omdat ik een paniekdanske aan het doen was op het strand. Had net een vin van mijn surfplank op mijn hoofd gekregen en het bloed stroomde over mij heen....lekker dramatisch !! Jarrad heeft Nick en mij tot bij de locale dokter gebracht en sindsdien was hij onze vriend !
Voor alle foto's van onze zomerreis: http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157594389913330/

Kitetrip Hurghada juni 06

2006-07-01T18:40:00.000+01:00

Genoeg gehad van het slechte weer...tijd om er weer even uit te trekken...naar de zon. Ideaal om een kitevakantie te plannen. Lekker leren kitesurfen zonder surfpak onder de stralende zon in azuurblauw water..........yihaaaaaaa !!!
Hurgahada here we come !!!
Jella..jellla naar de Magawish !!!
Korte samenvatting van deze trip: zaaalig mooi weer, iets te weinig winddagen, Leen kan eindelijk een beetje kiten, hotel was basic maar perfect gelegen aan de spot.
Check out: www.colonawatersports.com voor de spot en http://www.flickr.com/photos/nickenleen/sets/72157594406942480/ voor de foto's.